Ötziman op zijn Alp, met zijn koperen bijl,
tuurde uit over Europa; ruim 5000 jaar aten
steenkorstmossen steen, en de gletsjer, mild,
metselde hem in, met onbeschadigd oog. Gier-
bestendig keek je uit over de razende eeuwen,
tot aan 't laagland bij de Noordzee; kruisboog
verging; wouden kantelden om, hoger steeg rook,
steden hoonden de dorpen. Tekens aten tekens.
Je balzak snel leeggeroofd, je kleine vuursteen
nog bij je. Eén uitvinding achter je, die van ’t
wiel, geschiedde alles onder je blinde ogen.
De vleugelslag van de arenden, het suizelen
van de wind, bleven hetzelfde. En het wolkenpak,
snelvoetig reizend. Nu is de alp alleen, Ötziman.
ÖTZI THE ICEMAN IN THE ÖTZTAL ALPS
Ötzi up on his alp, with his copper axe
spied out over Europe; for just over 2000 years
lichens devoured rock, and the glacier, gently,
enveloped him, with undamaged eye. Immune to
vultures you gazed out over raging centuries
as far as the lowlands by the North Sea; the crossbow
perished; forests toppled, smoke rose higher,
cities mocked villages. Signs devoured signs.
Your scrotum pouch soon looted, your small flint
still with you. One invention behind you, that of the
wheel, all else took place beneath your blind eyes.
The wingbeat of the eagles, the soughing
of the wind remained the same. And the bank of cloud,
travelling swift of foot. Now the alp is alone, Ötzi.
No comments:
Post a Comment