De liefde spint haar witte en blauwe draden
De liefde spint haar witte en blauwe draden
tusschen ouders en kindren, man en vrouw.
De vriendschap leeft en bloeit uit haar genade,
zij bekranst met rozemarijn den rouw.
Tevergeefs beukt met hooge golvenrijen
de tijd haar hechte, vastgevoegde bouw,
van zijn tinnen wimpelt de vlag der trouw
en machtloos zijn de jare’ in haar contreien.
Haar diepe bronnen blijven ons verborgen,
haar hoogste toppe’ onttrokken aan ons oog.
Zij kent geen blijvende verbolgenheden,
bloeit op, bij ’t minste liefs wat we haar deden;
Zij deelt met ons al onze aardsche zorge’
en verleent aan alles glans wat ons bewoog.
Love spins her white and blue threads constantly
Love spins her white and blue threads constantly
twixt parents and their children, man and wife.
All friendship by her mercy blooms and thrives,
and grief she wreathes with braided rosemary.
In vain does time with rows of mighty waves
batter her fortress, solid, tightly knit;
the flag of trust waves from the crests of it
and in her lands the years are powerless knaves.
Her deep wells ever from us are concealed,
her highest peaks remain to us unseen.
No lasting fury does she ever know,
delights if ever we affection show;
With us she shares all earthly woes unhealed,
to all that’s moved us adds an extra gleam.
No comments:
Post a Comment