Tuesday, 9 October 2012

Another poem by the Dutch poet
Dèr Mouw (Adwaita)

 















Kent iemand dat gevoel: ’t is geen verdriet,
’t is geen geluk, geen menging van die beiden;
’t hangt over je, om je, als wolken over heiden,
stil, hoog, licht, ernstig; ze bewegen niet.

Je voelt je kind en oud; je denken ziet
door alles, wat scheen je van God te scheiden.
’t Is, of een punt tot cirkel gaat verwijden;
’t is, of een cirkel punt wordt en verschiet.

Je denkt: Nooit was het anders; tot mijn Wezen
ben ’k al zo lang van sterflijkheid genezen.
Je weet: Niets kan mij deren; ik ben Hij.

Tot zekerheid je twijfel opgeheven,
zo hang je als eeuwig boven je eigen leven:
je bent de wolken en je bent de hei.



Who knows that feeling: it is not distress
not joy, nor yet a mixture of the two –
like heathland clouds it hangs round, over you:
still, high, light, serious – and motionless.

You feel a child yet old; you grasp aright
what you once seemed from God to separate.
As if a dot to circle will dilate,
Circle contract to dot, shoot off from sight.

You think: Nothing has changed; to my true Being
I’ve long been cured from my mortality.
You know: Nothing can harm me; I am He.

You rise above your doubt to certain seeing,
hang as eternal, your whole life beneath:
you are the high clouds and you are the heath.

No comments: