De berk
‘t Was op een hoge heuvel, dat zij zei:
‘Ik houd zo van ‘t geluid van berkenbomen,
aan hun geritsel is niet te ontkomen,
ik ga er nooit een ongemerkt voorbij.’
En ik, ik ken de berk al lang: als kind
gebruikte ik de afgescheurde vellen
voor letters en voor cijfers, om te tellen,
al lukte het niet altijd met de inkt.
En inderdaad: ik hoorde ‘t hoge ruisen
zoals het werd gedreven door de wind,
een duidelijk waarneembaar zilver suizen.
Hoe kan het, dat ik, ondanks goede oren,
de boom die ik herkennen kon als kind
altijd wel zag, maar nooit heb willen horen?
The birch
It was on some high hill she said to me:
‘I am so fond of how the birch trees sound,
Their rustling leaves you just can’t get around,
I never fail to notice such a tree.’
To me, its bark was a familiar sight –
when young I stripped this layer off it, so
I could make numerals or letters, though
I didn’t always get the ink quite right.
And, yes indeed: its soughing I could hear
whenever some breeze made it sway and sigh –
a silver shivering, distinct and clear.
How can it be that I with my keen ear
the tree which, as a child, I recognised
straightway on sight yet never wished to hear?
No comments:
Post a Comment