 |
| Danau Beratan temple, Bali |
Poera in zee in Tabanan
Een eeuwen geleden uit de deining geheven
koraalkalkterras scheidt rijstland en oceaan.
In het plat, waarover bij vloed de golven slaan
bewaren kuilen wat er achter is gebleven
van oertijdtuinen, die ten onder zijn gegaan.
Uit steen en stortzee op een rots omhoog gedreven
streeft een tempeltje naar verhevener bestaan.
Soms schijnt het boven schuim en sawahs uit te zweven.
Licht, reuken, wind en regens hebben het omgleden,
priesters feesten er met geesten; meer naar beneden
preev’len reven in brandingsnissen hun gebeden.
Steeds gereed om in zee of hemel heen te gaan
verbeeldt het dit leven: doorvochtigd met de vrede
van aan veel deel te hebben, heel alleen te staan.
Poera: temple
Brandingsnissen: term for potholes scooped out of rocks protruding above a coral limestone terrace
Poera in lake in Tabanan
A coral limestone terrace, raised centuries ago
by heaving swell, divides paddy fields from ocean.
In the flat land, over which at high tide waves still flow,
potholes retain what is left from this demotion
of ancient gardens whose life was abruptly halted.
Raised up onto a rock by rough seas’ violent motion,
a stone poera strives to gain life more exalted.
Above the foam and sawahs it sometimes seems to float.
Light, scents, many winds and rains have slid around it,
priests feast there with spirits, but much further down it
rifts in wave-cut notches mumble prayers that ground it.
Always prepared into sea or sky to pass away,
it portrays this life: pervaded with the peace that’s founded
on taking part in much, yet being a castaway.
No comments:
Post a Comment