Herman van den Bergh: 'Sabbath' (PS 61)

 

 

SABBATH

 

Die dag heerste licht op de bergen; daaronder

sprongen de waters als dartel metaal,

terwijl hoog in vuurhemels vlammenzaal

alle tekens zich schaarden tot een wonder.

 

Zesmalen had hij de hand gewend, zesmaal

baarde de vruchtbare ruimte; de donder

der schepping rolde zesmalen, zonder

dat ’t tot een rust kwam in zijner palme’ ovaal.

 

Toen zweeg de wereld. Bergen, lichtbeheerst,

zwegen mét de korzle stuifslag der stromen.

Over de zwarte bossen boog een gebaar

dat uit de teelaarde scheen opgekomen.

Zes dagen werden hun tegenstander gewaar:

 

Sabbath! - een dichter rustte voor het eerst.

 

 

SABBATH

 

That day light held sway in the mountains, though under

them, like skittish metal the waters gushed high,

while in the flaming hall of the fiery sky

all signs congregated to form a wonder.

 

Six times with upturned hands he raised his arms,

six times did fertile space give birth, and also

six times did creation’s thunder roll, at no

stage finding rest in both his ovalled palms.

 

Then the world fell silent. So too the light-

gleaming mountains and streams’ glinting spray.

Above the black forests an arched gesture rose 

which seemed from the topsoil to be on its way.

For six days they grew conscious of their foe.

 

Sabbath! – first now did a poet rest aright.

 

 

Translated in collaboration with Albert Hagenaars

Poetic Synapses 61