Dèr Mouw: 'Doornig van wrok staat somber, dor en grauw'

 

Doornig van wrok staat somber, dor en grauw

de distel van mijn ziel, stug-hard als hout,

en in mijm’rende zelfmarteling houdt

hij vast de verre herinn’ring, wreed en trouw,

 

hoe eens zijn jeugd herhaalde ’t hemelblauw

en ’t zeeverschiet, van ’t hoge duin geschouwd;

en nu, verschroeid en stukgestormd en oud,

kronkelt zijn wanhoop in stek’lige rouw.

 

Lief, klein, eenvoudig vlindertje, zo licht,

zo zwevend licht, als was je levend licht,

wat ritsel je om de grijze distel rond?

 

Pas op, dat niet schijnbaar onschuld’ge wind

jou, zachtjes meegezogen, spart’len vindt

met stukgescheurde vleugels op de grond.

 

 

Thorny with rancour, sombre, grey and parched,

stands my soul’s thistle, tough as wood its veins,

in fanciful self-torment it retains

the distant memory, both staunch and harsh,

 

of how, when young, it mirrored sky’s blue air

and sea perspectives, seen from high dunes’ top;

and now, storm-battered, old and withered up,

to prickly grief it twists its own despair.

 

Dear, tiny, simple butterfly, so light,

so floating light, as if you were live light,

why close to this grey thistle flit around?

 

Take care a seemingly quite harmless wind

won’t leave you, having softly sucked you in,

lying with tattered wings upon the ground.