Dèr Mouw: 'Gemakk'lijk lig ik in mijn leuningstoel...'

 

Gemakk’lijk lig ik in mijn leuningstoel

naast ’t rode pluche van zonnig tafelkleed;

Plancks quantenleer zou ’k lezen, maar ’k vergeet

van mijn hier-zijn ’t hoogst wetenschapp’lijk doel:

 

want ’k zie een tulpenveld, vol gekrioel

van lichte en donkre vlammen; eer ik ’t weet,

silhouetteert mijn hand een haas, die eet

met mumm’lend mondje van het vlamgewoel;

 

en ’t voorvlak van een doosje lucifers

lijkt net een rechthoek hyacintenblauw,

 

met vage zilverglanzen, alsof vers

waasde over ’t veld de voorjaarsmorgendauw;

 

en ’k schrik, van wat ik plotsling denk, pervers:

tulpen zijn rood, filosofie is grauw.

 

 

I’m comfortably ensconced in my arm-chair,

the sun-drenched red-plush table cloth close by;

unread I let Planck’s quantum theory lie –

my life’s prime scientific aim – and stare:

 

for I see tulips, see a mighty storm

of flames both light and dark; before I know it,

my hand’s a hare in silhouette – I show it

nibbling and munching from the blazing swarm;

 

and the front oblong of a match-box blurs

into a patch of hyacinthine blue,

 

with hazy silver lustres, as if dew

sifted across the field like fresh spring spray...

 

I start at this my sudden thought, perverse:

tulips are red, philosophy is grey.