NOLI ME TANGERE
Een vers is ballast. Zorg dat het vergaat.
Je kunt het slopen als je op het laatst
Een bom onder het deel dat er al staat,
Een landmijn in de laatste regel, plaatst.
Steek nu de lont vast aan. Een vrome wens.
Er is geen bom. Je bent gedwongen om
Je vers te vullen tot de verste grens.
Pas na een slalom stoot het op de bom.
Waarom schei je er, op dit punt beland,
Dan niet mee uit? Raak het niet langer aan.
Hier kan het nog. Maar verder gaat je hand.
Een vers moet rond zijn om niet te bestaan.
NOLI ME TANGERE
Verse is just ballast. Make it disappear.
You can demolish it if by some code
You cause a bomb (beneath the part that’s there)
Or landmine (in the last line) to explode.
Make sure you light the fuse. A pious hope.
There is no bomb. Yet you’re obliged, yes, come
What may, to swell the verse to its full scope.
Only beyond a slalom lurks the bomb.
At such a point, why do you not resist,
Stop fiddling with it, let it go, desist?
The cord is cut. Yet still you would persist.
A poem must be round to not exist.
No comments:
Post a Comment