Rien Vroegindeweij: 'Het boek'

 

Het boek

 

Toen ik nog geen boeken had

Hadden wij één boek

Het boek der boeken heette dat

Het was geen pocketboek

Het was een heel dik boek

Dat in een zwarte omslag

Als een baksteen op de hoek

Van de schoorsteenmantel lag

Het bindwerk was versleten

De rug van leesgenot gekromd

De bladen ver van ’t vette eten

Het lag daar als een dam

Hoe hoog de kachel ook stond

Het vatte nooit eens vlam

 

 

The book

 

When I still had no books at all

One book we did not lack

The book of books ’twas always called

It was no paperback

It was a quite enormous tome

Its cover black as ambergris

That like a brick lay there at home

On our lounge mantelpiece

The binding come unstuck for good

The back from avid reading bent 

The pages kept from greasy food

A dam it lay there like cement

And even when the flames grew higher

It never once caught fire.

 

Paul Verlaine: 'Art poétique'

 

Art poétique

 

De la musique avant toute chose,

Et pour cela préfère l’Impair

Plus vague et plus soluble dans l’air,

Sans rien en lui qui pèse ou qui pose.

 

Il faut aussi que tu n’ailles point

Choisir tes mots sans quelque méprise:

Rien de plus cher que la chanson grise

Où l’Indécis au Précis se joint.

 

C’est des beaux yeux derrière des voiles,

C’est le grand jour tremblant de midi,

C’est, par un ciel d’automne attiédi,

Le bleu fouillis des claires étoiles!

 

Car nous voulons la Nuance encor,

Pas la Couleur, rien que la nuance!

Oh! la nuance seule fiance

Le rêve au rêve et la flûte au cor!

 

Fuis du plus loin la Pointe assassine,

L’Esprit cruel et le Rire impur,

Qui font pleurer les yeux de l’Azur,

Et tout cet ail de basse cuisine !

 

Prends l’éloquence et tords-lui son cou !

Tu feras bien, en train d’énergie,

De rendre un peu la Rime assagie.

Si l’on n’y veille, elle ira jusqu’où ?

 

Ô qui dira les torts de la Rime ?

Quel enfant sourd ou quel nègre fou

Nous a forgé ce bijou d’un sou

Qui sonne creux et faux sous la lime ?

 

De la musique encore et toujours !

Que ton vers soit la chose envolée

Qu’on sent qui fuit d’une âme en allée

Vers d’autres cieux à d’autres amours.

 

Que ton vers soit la bonne aventure

Éparse au vent crispé du matin

Qui va fleurant la menthe et le thym…

Et tout le reste est littérature.

 

 

The Art of Poetry

 

Make music in your verse your prime concern

And to this end choose Oddness that is rare,

Much vaguer and more soluble in air,

That weight or import would appear to spurn.

 

On no account should you attempt the feat

Of never choosing words mistakenly:

Most treasured is the grey song’s potency

Where Indecision and Precision meet.

 

It’s lovely eyes that veils conceal from sight,

It’s day at noon that shimmers in a haze,

It’s, in an autumn sky where warmth still strays,

The blue confusion of bright stars at night!

 

Our wish is always that Nuance be born,

Not Colour, nothing else than more nuance!

Oh! there is but nuance that can enhance

And link the dream to dream, the flute to horn!

 

Flee for your life from Purpose’s dread dart.

The cruel Spirit and the laugh that’s base,

That cause the tears to course down Azure’s face,

And garlicky cuisine that knows no art!

 

Grab eloquence and wring its neck till dead!

You would do well, with energy imbued,

To chasten Rhyme a bit, keep it subdued.

If left unwatched, where might it then not head?

 

Oh who will list Rhyme’s wrongs that are so vile?

What deaf-eared child or negro, mind askew,

Has forged for us this jewel not worth a sou

Its false and hollow sound beneath a file?

 

Let music more and more your work comprise! 

And may your verse be what aloft is found

That’s sensed flees from a soul that’s outward bound

For other loves found under other skies.

 

May your verse be adventure at its best

Dispersed by the taut breeze of dawning day

That decks all things with thyme and mint’s fine spray…

And literature just makes up all the rest.

 

J.C. Bloem: 'Verlaine'

 

VERLAINE

 

De wereldwijzen zijn de onwijsten,

De onnoozle flinken, die vanzelf

Zich wringen in de krapste lijsten,

Zich krommen onder elk gewelf.

 

Wat geeft het lot aan de gedweesten,

De dienenden mèt heug en meug?

Een vorm, gebootst op geijkte leesten,

Een muffe bete, een zure teug.

 

De wereld is een sluw belover,

Een bieder vol arglistigheid;

Maar slaat gij toe - gij houdt niets over:

Gij zijt èn koop èn koopsom kwijt.

 

Waarom dan ’t hart te laten derven,

Den weg langs naar het eind der reis,

En niet gelijk Verlaine sterven,

Dichter en dronken, vuil en wijs?

 

 

VERLAINE

 

The worldly wise are the unwisest,

The mindless nodders to a fault

Who choose fixed frameworks that squeeze tightest,

Who crouch beneath each low-arched vault.

 

What does fate grant to those most docile,

Who meekly serve but fail to think?

A tried and tested tidy stockpile

Of musty, dusty food and drink.

 

The world is such a sly promisor,

Its offers full of low deceit;

Should you accept without provisos,

You’ll lose both purchase and receipt.

 

Why let the heart then choose privation,

Along the path to where death lies,

And not Verlaine-like meet cessation

Poet and drunk, begrimed and wise?

J.C. Bloem: 'Dichterschap'

 

Dichterschap

 

Is dit genoeg: een stuk of wat gedichten,

Voor de rechtvaardiging van een bestaan,

In 't slecht vervullen van onnoozle plichten

Om den te karigen brode allengs verdaan ?

 

En hierom zijn der op een doel gerichten

Bevredigende dagen mij ontgaan;

Hierom blijft mij slechts zelf en lot betichten

In zicht van' t eind der onherkeerbre baan.

 

Van al de dingen, die 'k in dromen zocht-

Erger: van alle, die ik wèl vermocht,

Is, nu hun tijd voorbij is, niets geworden.

 

En ik kan zelfs niet, als mijn onbevreesd

Erkennen mij verwijst naar de verdorden,

Aanvoeren: maar mijn bloei is schoon geweest.

 

 

Poethood

 

Is this enough: a smattering of verses,

To justify existence on this earth,

In just fulfilling mindless duties’ curses

For long since frittered bread in constant dearth?

 

Because of this would days of satisfaction

And purposefulness often pass me by;

Thus too I’ve but myself and fate to question

Now, irreversibly, my end is nigh. 

 

Of all the things that I in dreams have sought

Worse than that: all which finally were caught,

Now that their time is past, nothing remains.

 

Not even when self-knowledge fearlessly

Consigns me to the wilted can I claim

In my defence: but I bloomed peerlessly.

Knut Ødegård: 'Det hemmelege, det går langsamt'

 

Det hemmelege, det går langsamt

 

Dei gamle syklar finst i kjellarane 

inst i eit fuktig mørker

og på lofta: dekte av eit tynt lag

av det tørre lyse støvet. Syklar med hjula stivna

i den siste dreining dei stod i for dei vart forlatt,

gjevne over til inntørkinga eller oppløysinga

i våt rust: Den hemmelege nedbrytinga, den langsame.

 

Eikene, utspilte frå sentret, usynlege

i høg rørsle ytste fart. Om nettene: dynamoen

kopla inn til den seige gummien, det ujamne lyset

flakkar etter vegen.

Eit fint nett av tynt spinn har lagt seg over eikene,

gummien svulle ut i mørke skorper under dei tynne

klebrige trådane: Små tørre venger klistra fast,

det er vanskeleg å få auge på det svarte insektet.

 

Eg sit med eit fotografi av far. Han har stige ned

av sykkelen som han stør tett inn mot kroppen:

Fingrane strammar om styret.

 

 

What is secret is slow in moving

 

The old bicycles stand in basements

deep in dank darkness

and in the attic: covered by a thin coating

of dry light dust. Cycles with wheels stiffened

in the final turn taken before being deserted,

abandoned to mummifying or dissolving

in wet rust: The secret, the slow decomposition.

 

The spokes, bulging out from the hub, invisible

in swift motion at top speed. At nights: the dynamo

thumbed over onto the tough rubber, the irregular light

flickering for the road.

A fine tracery of thin spider’s web covers the spokes,

the rubber swollen out in dark scars under the thin

gluey strands: Small dry wings are stuck fast,

it is difficult to catch sight of the black insect.

 

I sit with a photograph of my father. He has just got off

the bicycle which he props up close to his body:

His fingers grip the handlebars.

 

Bjørn Aamodt: 'Ingenting'

 

Ingenting

 

Under en blågrå kveldshimmel bakker det svarte skroget

som vi har brukt fem dager på å losse

ut i havnebassenget, krenger forbi kornsiloen,

 

og retter seg opp i utseilingsleden med grønn lykt

på styrbord side. Ingenting

sier snøfnuggene

 

som smelter på den varme håndbaken min. Ingenting

sier vintervinden i den tomme havnegaten,

og jeg føler blodet dunke

 

seg gjennom kroppen i sitt lukkete kretsløp.

Og snøen

som banker stillferdig på og sier ingenting.

 

 

Nothing

 

Under a blue-grey evening sky the black hull

that we have spent five days loading reverses

out into the harbour basin, heels past the grain silo,

 

and rights itself in the sailing channel with a green light

on the starboard side. Nothing

the snowflakes say

 

that melt on the back of my warm hand. Nothing

the winter wind says in the empty harbour street,

and I feel the blood pounding

 

its way through the body in its closed circuit.

And the snow

that unobtrusively knocks and says nothing.

Joan van den Heuvel (1858-1915): 'Het beestenhok'

 

HET BEESTENHOK

 

Mijn vader was een wijs man,

Stil, in zich zelf gekeerd,

Die met zijn handen werkte,

En's zondags ijv’rig kerkte;

Ik hield hem voor geleerd.

 

Eens... heden denk ik ereis d’ran;

Zo’n zomermiddag was ’t ...

’k Zat in de binnenkamer,

Luist’rend naar vaders hamer,

Bij d' altijd dichte kast.

 

Juist toen kwam vader binnen,

Met opgestroopte mouw.

Ik trad schroomvallig nader:

Wat bergt de kast toch, vader?

Toe, vader, zeg het nou!

 

Hij stond maar kort te zinnen.

Toen heeft hij dit gezeid:

Daar achter zitten beesten,

Van d’ergste, meest gevreesde:

En ieder beest, dat bijt.

 

Ik bleef verschrokken staren,

Daar vader nooit bedroog;

Doch moest ik wel bedaren,

Toen ’k nimmer kon ontwaren,

Dat enig beest bewoog.

 

Ik kon ’t mij niet verklaren;

Toch bleef de vrees mij bij.

Eens kwam ik aangelopen.

De binnenkast stond open.

Ik zag een bokenrij.

 

 

THE BEASTIE BOX

 

My father was a wise man

A silent introvert,

With hands an eager beaver, 

In church a staunch believer;

His mind seemed so alert.

 

One summer day ... like this one ...

I sat indoors and dozed

Despite my father’s clamour

While pounding with his hammer

A box whose door stayed closed.

 

Just then my father entered,

His forearms in full view.

I timidly approached him,

What’s hidden there, I coaxed him?

Oh father, tell me do!

 

He paused just for a moment.

Then this was what he said:

Inside are horrid beasties,

With fearful, gnashing teethies

That bite and wish you dead.

 

I stared in blank amazement,

For father never lied;

Though gradually my fearing

Grew less from never hearing

A single beast inside.

 

I could not quite explain it;

My fear still gave me looks.

One day I passed beside it

Its door was open wide – it

Contained a row of books.

 

 

Wim Brands: 'Ruimtevaart'

 

Ruimtevaart

 

Mijn grootouders geloofden niet dat een mens

op de maan kan lopen. Verzonken bij

de mogelijkheid van daar wonen

 

in stilzwijgen. Mijn grootvader zag als kind

bij het inspecteren van zijn strikken

eens een engel vallen.

 

Hij had haar gekalmeerd en verteld dat

een van zijn eenden het vliegen

ook was verleerd.

 

Mijn ongeloof beantwoordde hij

met schouderophalen en zei

dat ik te jong was

 

om het verschil te begrijpen tussen

vruchteloos opstijgen en

noodgedwongen

 

afdalen.

 

 

Space travel

 

My grandparents did not believe a human

can walk on the moon. At the possibility

of ever living there they relapsed

 

into silence. As a child my grandfather

while inspecting his snares had once

seen an angel falling.

 

He had calmed her down and told her

that one of his ducks had also

forgotten how to fly.

 

He responded to my disbelief with

a shrug of the shoulders and said

that I was too young

 

to grasp the difference between

fruitless ascent and

inescapable

 

descent.

 

 

Justus de Harduyn (1582-1636): 'Blind man...'

 

Blind man, die onbeschaemt met u ruysschende liere

     Gaet bedelen u broot nu hier ende nu daer,

     Ghy en leeft niet alleen in teghenspoede swaer;

K’ben ook mijn ooghen quijt die ick achte soo diere.

 

Even ghelijck als ghy, o lierman goedertiere,

     Is ghequetst, is ghewondt mijns sichts ghestraelte claer:

     Maer u mis-rief dat wort gheclaeght int openbaer,

En t’mijne, waer ick comm’, en acht men niet een ziere.

 

     Ghy treurt in aermoe swaer, en ick in droeve smert;

     U lif tochte ghy souckt, en ick troost voor miin hert:

Maer niemant, als van u, en heeft met my melijden.

 

     En noch is tusschen ons een ander onderscheyde:

     Ghy wort van eenen hondt ghetrau welijck gheleydt,

En ick van een blind kindt, dat m'alom leydt besiden.

 

 

Blind man, who with your hurdy-gurdy’s buzzing drone

     Beg unashamedly for bread both here and there,

     You’re not alone to live in hardship, deep despair;

I too have lost the eyesight I so dearly owned.

 

For just like you, good-natured hurdy-gurdy man,

     My once clear vision’s muddied, shot are both my eyes;

     Though with your loss all openly can empathise,

Where’er I go, my hurt’s considered as a sham.

 

     You mourn your great privation, I my pain and smart;

     You seek your livelihood, I solace for my heart:

But no one, as with you, with me can sympathise.

 

     One further difference exists that should be said:

     You by a faithful dog are guided and are led,

Whilst a blind child leads me astray, in every wise.