Saturday, 23 October 2021

Willem Jan Otten: 'Over het roven van tijd'

 


OVER HET ROVEN VAN TIJD

 

Waarom anders bent u,

lezende, van waar u was

maar liefst tot hier geraakt,

 

dan om te vernemen,

van een ander dan u zelf,

dat alle vijftig eieren

 

die opa Otten de Agnost

eind vorige eeuw geraapt

en leeggezogen heeft,

 

en in een hemelsblauwe

ladenkist gelegd,

die mij nadien gewerd,

 

dat alle vijftig eieren,

dat van de kneu incluis,

 

het pinknagelkleine,

okergeelbesproet,

 

alsnog in deze regels

zullen worden neergevleid

als in hun nest van toen,

 

en in uw lezen uitgebroed?

 

 

ON THE THEFT OF TIME

 

Why else have you, reading,

ended up here of all places

from where you were before

 

unless to discover

from someone other than yourself

that every one of the fifty eggs

 

which agnostic Grandpa Otten

once collected and sucked

a century ago

 

and laid to rest in a

sky-blue set of drawers,

in time bequeathed to me,

 

that every one of the fifty eggs,

that of the linnet, too,

 

small as a little finger,

freckled with ochre,

 

will, in these very lines,

be gently feathered as in

their nest of former times

 

and, in your reading, hatched?

 

 

OM AT STJÆLE TID

 

Hvorfor ellers, læsende,

er du nået hertil

fra dit tidligere sted,

 

hvis ikke for at fornemme

fra en anden end dig selv

at alle halvtredsindstyve æg

 

som bedstefar Otten Agnostikeren

i slutningen af det sidste århundrede,

samlede, udsugede

 

og lagde i et himmelblåt

skuffedarium,

som jeg senere hen arvede,

 

at alle halvtredsindstyve æg,

torniriskens indkluderet,

 

lille som en lillefingernegl,

okkerfregnet,

 

stadigvæk skulle puttes

i disse linier

som i deres rede fra dengang

 

og udruges i din læsen.

 

Willem Jan Otten: 'Bwa-pl'


 

BWA-PL

 

Wij bereikten

na een tocht door een druipend bos

het Randmeer.

Het was alsof een slapende haar ogen opende

en ons kende.

Jij zat voorop.

Ik legde mijn hand

op de warme kokosnoot van je schedel.

Het licht keek ver je ogen in.

Ik zei: dit nu is water.

Wa-ter.

Wa-ter.

Wa-ter zei ik nog een keer.

En jij zei: bwa-pl.

Je zei het nog een keer.

Het was zeker, zoontje van mij,

dat wij hetzelfde niet begrepen.

 

 

BWAR-TL

 

A bike-ride through

a wood of dripping trees and then -

the Randmeer*.

Like a sleeper she seemed to open her eyes

and recognise us.

You perched in front.

I placed a hand

upon your coconut-skull warmth.

The light looked deep inside your eyes.

I said: now this is water.

Wa-ter.

Wa-ter.

Wa-ter I said once more.

And you said: bwar-tl.

You said it once again.

One thing’s for sure, my little lad,

it was the same we could not fathom.

 

* A randmeer is a bordering lake round a polder.

 

Friday, 22 October 2021

Lars Gustafsson: 'För den som är på isens undersida...'

 


Sonett XXVII

 

För den som är på isens undersida

ser själva isen ut som något vitt

och vindbrunnar och öppningar där fritt

vatten ännu rör sig, syns, såvida

 

det ännu finns ett dagsljus, som vida

mörka fält. Och bara den som vet att mitt

i mörkret finns en utväg, att vitt

betyder mörker (så kan is förvrida

 

den bild av villkoren som ögat gör sig)

och vet att simma, mot sin instinkt, bort

från ljuset, mot det mörka, ser dag igen.

 

Det finns, så snart en liten vana rör sig,

ett ord förändrar mening, en chans, en kort,

att någon hittar ut. Att han ser dag igen.

 

 

Sonnet XXVII

 

To one below the surface of the ice

the ice itself looks as if something white

and openings and wind wells where still quite

open water moves, look, if there’s a slice

 

of daylight left, as if expanses fraught

with darkness. And only he who knows aright

an exit lies in what is dark, that white

means darkness (that ice can so distort

 

conditions as they’re pictured by the eye)

and who, against his instinct, swims away

from light towards the dark sees day again.

 

There is, once a small habit stirs, or by

a word that changes meaning, a chance, though stray,

of someone getting out. That he sees day again.

 

 

Willem Jan Otten: 'Het wak van Eden'



 

HET WAK VAN EDEN

 

Van kindsbeen heb ik kennis van een wak.

Denk ik het in dan denk ik mij in

de voorbedachte winterdag waarop ik,

spijbelend, in de late ochtendschemering,

een onbeschaatste, mensverlaten wijde

Ankeveense Plas beging waarin mij wachtte

steeds hetzelfde en mij toegedachte wak.

Denk ik het in dan denk ik mij in

dit wak totdat het zingen gaat van zonk,

het zingt zich naar mijn oor een wak

en wordt niet waar ik nog naar snak, maar

wat ik hoor, een stem, een klank, een klacht.

 

 

EDEN’S HOLE IN THE ICE

 

Since I was small I’ve known about this hole.

If my mind’s eye sees it, I see me

in the aforeseen winter’s day when I,

truanting in the lingering dawn,

risked the unskated, man-forsaken void of

the Ankeveen Lake where this very same hole,

with me aforethought, lay in wait.

If my mind’s eye sees it, I see me

in this hole until it starts to sing of sunk;

a hole is singing softly in my ear,

becoming now not fear alone but

what I hear: a voice, a sound, a moan.

 

 

EDENS VÅGE

 

Fra barnsben har jeg kendskab til en våge.

Ser jeg den for mig, ser jeg mig selv

i den forudsete vinterdag, hvor jeg,

pjækkende i det sene morgenmørke, gled

over en urørt, menneskeforladt og udstrakt

Ankeveenske sø, i hvilken stadig

densamme våge, tiltænkt mig, lå skjult.

Ser jeg den for mig, ser jeg mig selv

i den våge indtil den sagte synger sank;

indtil mit øre synger sig en våge,

der bliver ikke bare frygt men

hvad jeg hører - stemme, klang og klagesang.

 

 

Thursday, 21 October 2021

Willem Jan Otten: 'Consolatio voor mijn broer die vrezen moest dat zijn voet zou worden afgezet'

 


 

CONSOLATIO VOOR Ml]N BROER DIE VREZEN MOEST

DAT ZlJN VOET ZOU WORDEN AFGEZET

 

Broer, ik ben vandaag met allebei je dochters

op het wad geweest. Daar moest ik denken aan

je voet. Niet dat ik namens jou van wat dan ook

afscheid nemen kan, dat besef ik heel goed -

zelfs niet van de onuitputtelijke dikke

dode dame in wie wij, blootsvoetse lilliputters,

ons vertraden. Je weet als geen ander

hoe het was in haar enkeldiepe vet,

hoe onder het slik je zolen raspten langs

kokkels en mossels, hoe het tussen je tenen

zich perste als de natste klei door een knuist.

 

We zijn gegaan tot de geul waar jij als kind

het fanatiekst de mossels van hun banken ritste

en in de emmer smeet. De wind suisde om

de oren van je dochters en nam hun stemmen mee.

We draaiden ons om. Ik zag het meteen -

we stonden in de zee gegrift zoals wij stonden

aan het eind van elk een eigen voetafdrukkenrij,

 

en staan wij op de Postweg weer, wordt alles

uitgewist en een met eens jouw laatste rij.

 

 

CONSOLATIO FOR MY BROTHER, WHO FEARED

HIS FOOT WOULD HAVE TO BE AMPUTATED

 

Brother, today I’ve been with both your daughters

on the mud flats. Out there, I found myself thinking

about your foot. Not that, on your behalf, I can take

my leave of anything, I realise that perfectly well -

not even of the dead lady, limitlessly fat,

in which we, barefoot Lilliputians, used

to stroll. You know better than anyone

how it felt in her ankle-deep lard,

how beneath the ooze your soles would rasp along

cockles and mussels, how between your toes it would

squeeze like the squelchiest clay through a fist.

 

We went as far as the channel where, as a child, you were

the most fanatic at whisking mussels off their banks and

flinging them into the bucket. The wind roared round

your daughters’ ears and carried off their voices.

We turned back. All at once I saw it -

we stood there etched in the sea, each of us standing

at the end of our own row of footprints,

 

and, back once more on the Postweg, everything becomes

erased and mingles with your still untaken final row.

 

 

CONSOLATIO FOR MIN BROR, SOM FRYGTEDE

AT FODEN MÅTTE AMPUTERES

 

Bror, i dag har jeg været med begge dine døtre

ude på slikvaden. Dér kom jeg til at tænke på

din fod. Ikke fordi jeg, på dine vegne, kan tage afsked

med noget som helst, det ved jeg da godt -

ikke engang med den døde, tykke,

uendelige dame hvor vi, barfodede lilliputter,

plejede at slentre. Som ingen anden ved du

hvordan det føltes at stå op til anklerne i hendes fedt,

hvordan dine såler kradsede under slammen langs

blåmuslinger og hjertemuslinger, hvordan den klemte sig

mellem tæerne som det vådeste ler gennem en knytnæve.

 

Vi gik indtil renden hvor du som barn

så fanatisk snuppede muslingerne fra deres banker

og smed dem i spanden. Vinden susede omkring

ørene på dine døtre og førte deres stemmer med sig.

Vi vendte om. Straks så jeg det

- vi stod ætsede ind i havet, hver af os stod

for enden af sin egen fodsporsrække,

 

og, tilbage på Postvejen, viskes alt

ud og bliver til ét med din endnu ventende sidste række.



CONSOLATIO FÖR MIN BROR, SOM FRUKTADE

ATT FÅ FOTEN AMPUTERAD

 

Bror, idag gick jag med dina båda döttrar

ute i lågvattnets gyttja. Där började jag tänka på

din fot. Inte för att jag, å dina vägnar, kan ta avsked

ifrån någonting alls, det vet jag mycket väl 

– inte ens ifrån den döda, tjocka,

oändliga damen där vi, barfota lilleputtar,

brukade ströva. Som ingen annan vet du

hur det kändes att vara ankeldjupt i hennes fett,

hur dina sulor raspade under gyttjan längs

blåmusslor och hjärtmusslor, hur den pressades upp mellan

dina tår som den blötaste lera genom en knytnäve.

 

Vi gick ända till rännan där du som barn

så fanatiskt rafsade musslorna från deras bankar

och slängde dem i hinken. Vinden susade kring

dina döttrars öron och förde bort deras röster.

Vi vände om. Med detsamma såg jag det -

vi stod etsade i havet, var och en stod

vid slutet av sin egen följd av fotspår,

 

och, tillbaka på Postvägen, suddas

allt ut och förenar sig med din ännu förestående sista följd.

 

 

Willem Jan Otten: 'Begin November'

 



Begin November

 

De zwaluwen zijn er lang van tussen.

Toch woei vandaag de dwarrelende wind

die zwaluwen herinnert aan hun Nijl,

de wrede warme zomerrest die zegt

ziel is dat wat kwetterende lussen

trekt in een al lang verlaten lucht.

 

 

 

Early November

 

The swallows have flitted a long time since.                                                               

Today, though, eddies swirled of such a wind

as makes the swallows recollect their Nile,

a vestige, hot and cruel, of summer saying

soul is what twirls and swoops in twittering

loops against a long-deserted sky.

Wednesday, 20 October 2021

Willem Jan Otten: 'Om de brug te zien'


OM DE BRUG TE ZIEN

 

De oudste brug

is als geëtst

zo spits en hangt

van daar naar hier

en hangt aan niets

dan aan je angst

date er iets hangt

en wiegt nog na

van die al ging,

en wacht je op

en hangt maar klaar,

de eerste stap

maakt hier van daar.

 

 

TO SEE THE BRIDGE

 

The oldest bridge

seems etching-sharp,

tight-ridged, and hangs

from there to here

and hangs on no

more than your fear

that something hangs

there, swaying still

from what has passed,

and just hangs on

in wait for you,

that first full step

makes here of there.