Gedroomd ontwaken
In ondiep water, in het grauwe dagen,
Ontwaakt de ziel, een afgedreven boot,
Die stuurloos aan den diepen droom ontdragen
Den bodem der bewustheid stoot.
Het oog schouwt hulpeloos den leêgen schouder
Waar straks uw oog in liefde lag gebed.
En ergens rilt het leven schaamler, kouder
Dan leven uit den dood gered.
’t Vertrouwen van de halfgereefde zeilen
Druilt als vermachtloosd denken langs den mast.
Wie gaat de mogelijke geulen peilen?
Wie licht den waardeloozen last?
En telkens stokt het hart zich te verbeelden
Nooit meer vervulbare barmhartigheid,
Teêrste afscheidszorg waarmeê uw hand 't bedeelde,
Verslapen dood die pijnloos scheidt.
Dreamed awakening
In shallow water, in the dawn’s grey sheening,
The soul awakes, a boat that’s anchorless,
And borne ungoverned from the depths of dreaming
It meets the floor of consciousness.
The eye views helplessly the empty shoulder
Where your eye just now lay, in love’s warm nest
Life gives a shiver and feels sparser, colder
Than life that’s just been saved from death.
The confidence that half-reefed sails inspire
Like thought unmanned now drags against the mast.
Who’ll gauge the channels that great care require?
Who’ll lift the worthless load if asked?
The heart stalls every time it might be shown it:
Compassion that it never more can gain,
The gentlest grief with which your hand bestowed it,
Death slept through without parting pain.
