G.J. Resink: 'Djangir'

 

Djangir

 

Zij dansen. Duizend dromen in één nacht.

De dromen van een licht bewogen leven:

Hoe men lief kan hebben; hoe men best zacht

Mag zijn, maar niet half-zacht; hoe men zich geven

 

Moet, maar nooit helemaal; hoe men wel beven

Kan van ontroering, doch, op vorm bedacht,

De hartstocht door een gouden huid moet zeven

Tot zweetglans, oogopslag en pradadracht.

 

Nu zullen dit voor mij wel dromen blijven.

Maar hier neemt één idee in vele lijven

Gestalten aan en winnen alle zinnen

Het van de zuiverste gedachtengangen:

Hier laat, in duizend dansposen gevangen,

De schoonheid zich bloot lijfelijk beminnen.

 

De 'djangir' is een moderne Balische dans, waarbij de dansers en danseressen in een carré zitten en de solodanser in het midden, voortdurend met gebaren en mimiek begeleiden. De kleding van de dansers en in het bijzonder die van de danseressen, bestaat uit lappen die met bladgoud zijn opgelegd, het zogenaamde prada, en die om het lichaam worden gewonden. Het schouderstuk en het hooftooisel zijn meestal van leer of perkament, eveneens rijk met goud bewerkt, zoals de hele kleding rijk en kostbaar is. De dans zelf is zeer zinnelijk en hartstochtelijk, maar in strenge vormen gevat.

 

 

Djangir

 

They dance. A thousand dreams in just one night.

Dreams of a life that’s lightly set in motion:

How one can love; may be gentle all right

but not half-gentle, must accept the notion

 

Of partial self-giving, be quivering, 

with emotion, yet form’s prime role confess,

Must sift one's passion through a golden skin

To gleaming sweat, glances and prada dress.

 

For me all this may well stay merely dreams.

Here, though, in many bodies it would seem

One idea becomes shapes, the senses gloved

and coated with the purest trains of thought:

Here, in a thousand dancing poses caught,

Beauty can almost physically be loved.

 

The ‘djangir is a modern Balinese dance in which the dancers, male and female, sit in a square with a solo dancer in the middle, always accompanied by physical and facial gestures. The attire worn by the dancers and, especially that of the female dancers, consists of patches gilded with goldleaf, the so-called ‘prada’, which is wound round the body. The epaulets and headdress are usually of leather or parchment, also richly decorated with gold, which means the garment is very rich and costly. The dance itself is extremely sensuous and passionate, yet couched in strict forms.

 

G.J. Resink (1911-1997): ''Poera in zee in Tabanan'

Danau Beratan temple, Bali

 

Poera in zee in Tabanan

 

Een eeuwen geleden uit de deining geheven

koraalkalkterras scheidt rijstland en oceaan.

In het plat, waarover bij vloed de golven slaan

bewaren kuilen wat er achter is gebleven

 

van oertijdtuinen, die ten onder zijn gegaan.

Uit steen en stortzee op een rots omhoog gedreven

streeft een tempeltje naar verhevener bestaan.

 

Soms schijnt het boven schuim en sawahs uit te zweven.

 

Licht, reuken, wind en regens hebben het omgleden,

priesters feesten er met geesten; meer naar beneden

preev’len reven in brandingsnissen hun gebeden.

Steeds gereed om in zee of hemel heen te gaan

verbeeldt het dit leven: doorvochtigd met de vrede

van aan veel deel te hebben, heel alleen te staan.

  

Poera: temple

Brandingsnissen: term for potholes scooped out of rocks protruding above a coral limestone terrace

 

 

Poera in lake in Tabanan

 

A coral limestone terrace, raised centuries ago

by heaving swell, divides paddy fields from ocean.

In the flat land, over which at high tide waves still flow,

potholes retain what is left from this demotion

 

of ancient gardens whose life was abruptly halted.

Raised up onto a rock by rough seas’ violent motion,

a stone poera strives to gain life more exalted.

 

Above the foam and sawahs it sometimes seems to float.

 

Light, scents, many winds and rains have slid around it,

priests feast there with spirits, but much further down it

rifts in wave-cut notches mumble prayers that ground it.

Always prepared into sea or sky to pass away, 

it portrays this life: pervaded with the peace that’s founded

on taking part in much, yet being a castaway.

G.J. Resink: 'Luchtwacht te Megamendung' (PS 65)

 

Luchtwacht te Megamendung

 

In de nanacht sta ik op wacht en tuur

luchten en verten af naar vreemde lichten,

vliegtuigen, seinen, maar van niet één uur,

dat ik op post stond valt iets te berichten.

 

Want wie let nu nog op de dwaalgeestschichten,

die uit sawahs flitsen of op het vuur,

dat uit een kampong rookt naar het azuur,

waaruit de sterren naar de zeeën zwichten,

 

die het land omlichten; op meteoren

of op de morgenster; op het groen gloren

van de eerste schemer of de ochtendmaan,

verre seinen van een eeuwige vrede?

 

Hoor, hoe ver weg bedoeks luchtalarm slaan,

die anders zouden manen tot gebeden.

 

 

Air raid watch at Megamendung

 

In the hours before dawn I stand and scour

the sky and distance for uncommon lights,

aircraft, signals, but from no single hour

of my watch did anything come in sight.

 

For who’s still aware of accounts of erring

spirits that flash from sawahs, of the rise

of smoke from kampongs up into the skies,

from where stars glide off to the seas’ interring,

 

that ring land with light; of meteors’ flare

or the morning star; of the greenish glare

of dusk’s early signs or the moon at morning,

signals of far-off lasting peace to share?

 

Hark, how distant the beduk’s air raid warning,

which would normally summon one to prayer.

 

 

sawah: paddy field, rice field

kampong: village, settlement

beduk: drum used in mosques to signal times for prayer

 

 

Translated in collaboration with Albert Hagenaars

Poetic Synapses 65

 

 

 

 

G.J Resink: 'Drempelwereld'

 

Mount Erebus, Ross Island, Antarctica

Drempelwereld

 

Er lopen door de tropen van de ziel drie lijnen:

de breuklijn, die elk levensevenwicht verhindert;

de strook, waarlangs de aardse zwaartekracht vermindert

en dan die linie van vulkanische domeinen,

 

waaruit de vloedgolf of het vuur ten dode vlindert

dier onbewuste driften, die ons ondermijnen.

En langs die lijnen beeft en brandt de ziel en zindert

haar droom: in God of in wat schoon is te verdwijnen.

 

Ik blijf tellurisch trouw aan kraters en aan killen,

die eiland en dolfijn doen rijzen en verzinken

en meteoren 's nachts tot zeesterren verstillen

of aan een winterpool Erebus’ top doen blinken.

 

Maar wordt de graviteit in mijn gevoelens lichter

dan duift of vlamt een vers omhoog en word ik dichter.

 

(Erebus is de naam van de antieke onderwereld en van de enige vulkaan op de Zuidpool. Voor de gedachtenassociatie is het van belang te weten, dat de Hindoe-Baliërs het dodenrijk in het Zuiden situeren.)

 

Threshold world

 

Three lines run through the tropics of the human soul:

the fault line, which life-balance stalls in any form;

the band along which gravity’s below the norm

and then lines of volcanoes that like chains unroll,

 

from where tsunamis crush as do hot lava streams,

whose wild, unconscious urges everything subvert.

Along these lines the quaking soul is burnt, its dream

is dashed: in God or loveliness to reconvert.

 

My faith’s telluric – craters, channels formed by tides

that cause island and dolphin to rise up and sink

and night meteorites into sea-stars to subside

or at a winter-pole Erebus’ peak to glint.

 

If ever my emotions’ gravity grows lighter,

then verse will dove or flame aloft – and I’m a writer.

 

(Erebus is the name given to the underworld in Antiquity. It is also the name of the only volcano at the South Pole. It is important for the association of ideas to know that the Hindu Balinese locate the realm of the dead in the South.)

 

Most sonnets in Dutch have 10- or 11-syllable lines or a combination of both. It is difficult to ‘convert’ odd-numbered lines into English, since fewer word classes end on a weak syllable than in Dutch. English sonnets tend to be in lines of 10 syllables, or possibly combined with lines of 11 syllables. A longer line is possible – the alexandrine, with 12 syllables. Resink has chosen a 13-syllable line throughout. The stanza pattern of 4-4-4-2 is less usual in Dutch than the 4-4-3-3 pattern (typical of the Petrarchan sonnet). And the Shakespearean sonnet often does not have the balanced feel of the ABBA ABBA CDE CDE rhyme scheme. It has a drive towards a climax and a final couplet that expands on the first 12 lines: ABAB CDCD EFEF GG.

Note that an ’I’ figure is first introduced in line 9. Here the shift starts. He has been playing on the language of the outside world being used to describe the inner world up to that point, but now he states his personal position. And the final couplet is Shakespearian. Playing on the idea of lighter and heavier (‘dichter’ can also mean denser in English) he has a neat final flourish to his poem. If you want a poem by Shakespeare to compare with, try Sonnet 116, which concludes: ‘If this be error and upon me proved,/I never writ, nor no man ever loved.’

G.J. Resink: 'Prelude'

The lake of Pendjaloe, better known as Situ Lengkong

 

Prelude

A la manière de Claude Debussy

 

Zijn deze heuvels niet mijn huid,

en is dit water niet mijn geest,

die helder, zonder diepte, sluit

om dit krap eiland van mijn ziel,

die een stuk oerwoud is geweest,

dat uit een vlucht van hemels viel,

maar door de mensen is betreden;

waarin bemind is en geleden,

waarin gebeden is tot goden

en wortels van mijn tederheden

zich voeden uit geliefde doden?

 

Prelude

A la manière de Claude Debussy

 

And are these hills then not my skin,

and is this water not my spirit,

which, bright but depthless, closes in

round this cramped island of my soul,

which once was just primeval forest

that fell in flight from heaven’s bowl,

was then exposed to man’s excesses,

where loves have flourished and distresses

where to the gods prayers have been said

and where roots of my tendernesses

are fed by the beloved dead?

 

 

Hilde Pinnoo: 'Ring'

 

Mentha aquatica

Ring

 

Hij bood me zijn ring

van watermunt, zijn steen

van vloeiend vuur. Ik kuste

hem en klampte me vast

 

aan de kromming van zijn

vinger. Als hondsdagen

was hij, een avond

met roerloos blad,

 

een nacht die steeds langer

mocht duren. Witter

dan de maan was hij

en even zelfverzekerd.

 

Hij was mijn zomer,

de enige die altijd terug

zou keren zonder iets

te vragen.

 

 

Ring

 

He offered me his ring

of water mint, his stone

of liquid fire. I kissed

him and latched myself

 

onto the curve of his

finger. Like the dog days

was he, an evening

with motionless leaves,

 

a night that should always

last longer. Whiter 

than the moon was he

and just as self-assured.

 

He was my summer,

the only one that would

always return without

asking anything.

 

 

Henriëtte Roland Holst: 'Het schoonste wat ik weet in de natuur'

 

Het schoonste wat ik weet in de natuur

 

Het schoonste wat ik weet in de natuur,

dat zijn de wolken, als zij het licht drage’ in

hun flanken en zich in de lichtzee wagen,

onbekommerde zeilers zilverpuur.

 

Hun edele vormen, die nooit verstarren,

maar altijd weer in andere verglijden,

hun stoeten, die zich warren en ontwarren,

als menschlijk gebeure’ in bewogen tijden,

 

zij maken de ziel blij met hun genade.

Hun diepe grotte’ en stoute steigeringen,

beelden zuiverder dan alle andre dingen

het rijk der ziel, de moeder van de daden.

 

 

The loveliest in nature to my mind

 

The loveliest in nature to my mind

is all the clouds, when in their flanks they carry

light and to venture on light’s sea don’t tarry, 

these carefree sailors, with pure silver lined.

 

Their noble forms that never petrify

but modify themselves in slow progression,

their tangling and untangling long procession,

like human processes in restless times,

 

they gladden every soul with benefactions.

Their deep caves and audacious rearing bounds

form – purer than anything elsewhere found –

the soul’s realm, which is mother of all actions.

 

 

Georg Trakl: 'Verfall'

 

Verfall

 

Am Abend, wenn die Glocken Frieden läuten,

Folg ich der Vögel wundervollen Flügen,

Die lang geschart, gleich frommen Pilgerzügen,

Entschwinden in den herbstlich klaren Weiten.

 

Hinwandelnd durch den dämmervollen Garten

Träum ich nach ihren helleren Geschicken

Und fühl der Stunden Weiser kaum mehr rücken.

So folg ich über Wolken ihren Fahrten.

 

Da macht ein Hauch mich von Verfall erzittern.

Die Amsel klagt in den entlaubten Zweigen.

Es schwankt der rote Wein an rostigen Gittern,

 

Indes wie blasser Kinder Todesreigen

Um dunkle Brunnenränder, die verwittern,

Im Wind sich fröstelnd blaue Astern neigen.

 

 

Decay

 

At evening, when the bells their peace are spreading,

I watch fantastic flights of birds for ages,

Like pious folk on strung-out pilgrimages,

Through clear vast autumn skies still outwards heading.

 

While through the twilight garden I then wander

Of their far brighter fates I form a notion

And feel the hour-hand as if scarce in motion.

Thus o’er the clouds I trace their travels yonder.

 

A sharp whiff of decay though makes me shiver.

From leaf-stripped branch the plaintive blackbird’s calling.

The red grapes on the rusty grating quiver,

 

While, like pale children in death dances shaking,

Around the well’s dark rim of crumbling walling

Blue asters nod and in the wind are quaking.

 

 

Henriëtte Ronald Holst: 'De liefde spint haar witte en blauwe draden'

 

De liefde spint haar witte en blauwe draden

 

De liefde spint haar witte en blauwe draden

tusschen ouders en kindren, man en vrouw.

De vriendschap leeft en bloeit uit haar genade,

zij bekranst met rozemarijn den rouw.

 

Tevergeefs beukt met hooge golvenrijen

de tijd haar hechte, vastgevoegde bouw,

van zijn tinnen wimpelt de vlag der trouw

en machtloos zijn de jare’ in haar contreien.

 

Haar diepe bronnen blijven ons verborgen,

haar hoogste toppe’ onttrokken aan ons oog.

 

Zij kent geen blijvende verbolgenheden,

bloeit op, bij ’t minste liefs wat we haar deden;

 

Zij deelt met ons al onze aardsche zorge’

en verleent aan alles glans wat ons bewoog.

 

 

Love spins her white and blue threads constantly

 

Love spins her white and blue threads constantly

twixt parents and their children, man and wife.

All friendship by her mercy blooms and thrives,

and grief she wreathes with braided rosemary.

 

In vain does time with rows of mighty waves

batter her fortress, solid, tightly knit;

the flag of trust waves from the crests of it

and in her lands the years are powerless knaves.

 

Her deep wells ever from us are concealed,

her highest peaks remain to us unseen.

 

No lasting fury does she ever know,

delights if ever we affection show;

 

With us she shares all earthly woes unhealed,

to all that’s moved us adds an extra gleam.

 

 

Bert Voeten: 'Hagelnieuw, in het midden van mijn leven' (PS 64)

 

MIDDEN

 

Hagelnieuw, in het midden van mijn leven,

dagen om nooit te verlaten, nooit te verliezen.

 

Languit leef ik, naar twee kanten leef ik -

dood en geboorte even ver van mij af?

 

Moederlijk kan alleen de slaap soms zijn,

warm en rond en vol geheimzinnig voedsel.

 

Hard en verscheurend vaker, een kast vol tangen;

honger, een verslindende honger naar adem.

 

Op mijn ontwakend lichaam voel ik het wegen:

verder van mijn geboorte dan van mijn dood.

 

 

HALF-WAY 

 

Brand-new, in the midst of my life,

days never to be left, never to be lost.

 

I live at full stretch, I live in opposite directions – 

are death and birth equidistant from me?

 

Only can sleep sometimes be like a mother,

warm and round and full of mysterious sustenance.

 

More often hard and harrowing, a chest of cutters;

hunger, a ravenous hunger for breath.

 

I feel it weigh on my waking body:

further from my birth than from my death.

 

 

Translated in collaboration with Albert Hagenaars

Poetic Synapses 64