August Vermeylen: 'Wij wilden weten!' (PS 71)

 

Wij wilden weten! - het geheim der dingen

in ’t net der cijfers en der wetten dwingen,

en ’t kernewezen vatten, - als een God!

 

De laatste Goden sleurden we uit de luchten,

- en spuwden naar hun raadsel onzen spot,

omdat we lang vóór hunne grootheid duchtten.

 

Wij wilden doden in den dood dier Goôn

het bang Oneindige dat wij ontvloôn...

Maar achter alles, achter ’t ijl gewemel

 

van ons gebaren, in der hersens scheem,

en door de ruimte van dien lêgen hemel,

bleef schriklijk leven ’t eeuwig Oer-Probleem.

 

 

We wished to know! – things’ secret to coerce

into the mesh of laws and numbers, search 

and grasp its very essence – like a god!

 

The last gods from the skies we downwards hauled –

and spat upon their mystery of old ,

since at  their greatness we’d once been appalled.

 

In these gods’ deaths we wished too to see dead

the dreaded infinite from which we’d fled…

But behind everything – the airiness

 

of all our doings, in our twilit brains,

and through those empty heavens’ endlessness,

the eternal primal problem still remains.

 

 

Translated in collaboration with Albert Hagenaars

Poetic Synapses 71

 

 

 

 

Herman de Coninck: 'Geef mij Nescio en Tsjechov, oude boeken'

 

Geef mij Nescio en Tsjechov, oude boeken.

Geef mij na mijn zoveelste kale reis

iemand die mij twee haren uittrekt

en glimlachend zegt: je wordt grijs.

Geef mij alles en zeg: het is niets.

Geef mij niets en zeg: dat is alles.

Geef mij mezelf, geef mij jou.

Ik heb gezocht naar wist ik maar wat.

Geef mij nu eindelijk

wat ik altijd al had.

 

 

Give me Nescio and Chekhov, older authors.

Give me after countless barren journeys

someone who pulls out two of my hairs

and says with a smile: soon be grey.

Give me everything saying :it’s nothing.

Give me nothing while saying: that’s all.

Give me myself, give me you.

I have searched but for what I don’t know,

Give me now finally

what I had from the outset.

Dèr Mouw: 'Doornig van wrok staat somber, dor en grauw'

 

Doornig van wrok staat somber, dor en grauw

de distel van mijn ziel, stug-hard als hout,

en in mijm’rende zelfmarteling houdt

hij vast de verre herinn’ring, wreed en trouw,

 

hoe eens zijn jeugd herhaalde ’t hemelblauw

en ’t zeeverschiet, van ’t hoge duin geschouwd;

en nu, verschroeid en stukgestormd en oud,

kronkelt zijn wanhoop in stek’lige rouw.

 

Lief, klein, eenvoudig vlindertje, zo licht,

zo zwevend licht, als was je levend licht,

wat ritsel je om de grijze distel rond?

 

Pas op, dat niet schijnbaar onschuld’ge wind

jou, zachtjes meegezogen, spart’len vindt

met stukgescheurde vleugels op de grond.

 

 

Thorny with rancour, sombre, grey and parched,

stands my soul’s thistle, tough as wood its veins,

in fanciful self-torment it retains

the distant memory, both staunch and harsh,

 

of how, when young, it mirrored sky’s blue air

and sea perspectives, seen from high dunes’ top;

and now, storm-battered, old and withered up,

to prickly grief it twists its own despair.

 

Dear, tiny, simple butterfly, so light,

so floating light, as if you were live light,

why close to this grey thistle flit around?

 

Take care a seemingly quite harmless wind

won’t leave you, having softly sucked you in,

lying with tattered wings upon the ground.

Dèr Mouw: 'Gemakk'lijk lig ik in mijn leuningstoel...'

 

Gemakk’lijk lig ik in mijn leuningstoel

naast ’t rode pluche van zonnig tafelkleed;

Plancks quantenleer zou ’k lezen, maar ’k vergeet

van mijn hier-zijn ’t hoogst wetenschapp’lijk doel:

 

want ’k zie een tulpenveld, vol gekrioel

van lichte en donkre vlammen; eer ik ’t weet,

silhouetteert mijn hand een haas, die eet

met mumm’lend mondje van het vlamgewoel;

 

en ’t voorvlak van een doosje lucifers

lijkt net een rechthoek hyacintenblauw,

 

met vage zilverglanzen, alsof vers

waasde over ’t veld de voorjaarsmorgendauw;

 

en ’k schrik, van wat ik plotsling denk, pervers:

tulpen zijn rood, filosofie is grauw.

 

 

I’m comfortably ensconced in my arm-chair,

the sun-drenched red-plush table cloth close by;

unread I let Planck’s quantum theory lie –

my life’s prime scientific aim – and stare:

 

for I see tulips, see a mighty storm

of flames both light and dark; before I know it,

my hand’s a hare in silhouette – I show it

nibbling and munching from the blazing swarm;

 

and the front oblong of a match-box blurs

into a patch of hyacinthine blue,

 

with hazy silver lustres, as if dew

sifted across the field like fresh spring spray...

 

I start at this my sudden thought, perverse:

tulips are red, philosophy is grey.

 

 

Rien Vroegindeweij: 'Het boek'

 

Het boek

 

Toen ik nog geen boeken had

Hadden wij één boek

Het boek der boeken heette dat

Het was geen pocketboek

Het was een heel dik boek

Dat in een zwarte omslag

Als een baksteen op de hoek

Van de schoorsteenmantel lag

Het bindwerk was versleten

De rug van leesgenot gekromd

De bladen ver van ’t vette eten

Het lag daar als een dam

Hoe hoog de kachel ook stond

Het vatte nooit eens vlam

 

 

The book

 

When I still had no books at all

One book we did not lack

The book of books ’twas always called

It was no paperback

It was a quite enormous tome

Its cover black as ambergris

That like a brick lay there at home

On our lounge mantelpiece

The binding come unstuck for good

The back from avid reading bent 

The pages kept from greasy food

A dam it lay there like cement

And even when the flames grew higher

It never once caught fire.

 

Paul Verlaine: 'Art poétique'

 

Art poétique

 

De la musique avant toute chose,

Et pour cela préfère l’Impair

Plus vague et plus soluble dans l’air,

Sans rien en lui qui pèse ou qui pose.

 

Il faut aussi que tu n’ailles point

Choisir tes mots sans quelque méprise:

Rien de plus cher que la chanson grise

Où l’Indécis au Précis se joint.

 

C’est des beaux yeux derrière des voiles,

C’est le grand jour tremblant de midi,

C’est, par un ciel d’automne attiédi,

Le bleu fouillis des claires étoiles!

 

Car nous voulons la Nuance encor,

Pas la Couleur, rien que la nuance!

Oh! la nuance seule fiance

Le rêve au rêve et la flûte au cor!

 

Fuis du plus loin la Pointe assassine,

L’Esprit cruel et le Rire impur,

Qui font pleurer les yeux de l’Azur,

Et tout cet ail de basse cuisine !

 

Prends l’éloquence et tords-lui son cou !

Tu feras bien, en train d’énergie,

De rendre un peu la Rime assagie.

Si l’on n’y veille, elle ira jusqu’où ?

 

Ô qui dira les torts de la Rime ?

Quel enfant sourd ou quel nègre fou

Nous a forgé ce bijou d’un sou

Qui sonne creux et faux sous la lime ?

 

De la musique encore et toujours !

Que ton vers soit la chose envolée

Qu’on sent qui fuit d’une âme en allée

Vers d’autres cieux à d’autres amours.

 

Que ton vers soit la bonne aventure

Éparse au vent crispé du matin

Qui va fleurant la menthe et le thym…

Et tout le reste est littérature.

 

 

The Art of Poetry

 

Make music in your verse your prime concern

And to this end choose Oddness that is rare,

Much vaguer and more soluble in air,

That weight or import would appear to spurn.

 

On no account should you attempt the feat

Of never choosing words mistakenly:

Most treasured is the grey song’s potency

Where Indecision and Precision meet.

 

It’s lovely eyes that veils conceal from sight,

It’s day at noon that shimmers in a haze,

It’s, in an autumn sky where warmth still strays,

The blue confusion of bright stars at night!

 

Our wish is always that Nuance be born,

Not Colour, nothing else than more nuance!

Oh! there is but nuance that can enhance

And link the dream to dream, the flute to horn!

 

Flee for your life from Purpose’s dread dart.

The cruel Spirit and the laugh that’s base,

That cause the tears to course down Azure’s face,

And garlicky cuisine that knows no art!

 

Grab eloquence and wring its neck till dead!

You would do well, with energy imbued,

To chasten Rhyme a bit, keep it subdued.

If left unwatched, where might it then not head?

 

Oh who will list Rhyme’s wrongs that are so vile?

What deaf-eared child or negro, mind askew,

Has forged for us this jewel not worth a sou

Its false and hollow sound beneath a file?

 

Let music more and more your work comprise! 

And may your verse be what aloft is found

That’s sensed flees from a soul that’s outward bound

For other loves found under other skies.

 

May your verse be adventure at its best

Dispersed by the taut breeze of dawning day

That decks all things with thyme and mint’s fine spray…

And literature just makes up all the rest.

 

J.C. Bloem: 'Verlaine'

 

VERLAINE

 

De wereldwijzen zijn de onwijsten,

De onnoozle flinken, die vanzelf

Zich wringen in de krapste lijsten,

Zich krommen onder elk gewelf.

 

Wat geeft het lot aan de gedweesten,

De dienenden mèt heug en meug?

Een vorm, gebootst op geijkte leesten,

Een muffe bete, een zure teug.

 

De wereld is een sluw belover,

Een bieder vol arglistigheid;

Maar slaat gij toe - gij houdt niets over:

Gij zijt èn koop èn koopsom kwijt.

 

Waarom dan ’t hart te laten derven,

Den weg langs naar het eind der reis,

En niet gelijk Verlaine sterven,

Dichter en dronken, vuil en wijs?

 

 

VERLAINE

 

The worldly wise are the unwisest,

The mindless nodders to a fault

Who choose fixed frameworks that squeeze tightest,

Who crouch beneath each low-arched vault.

 

What does fate grant to those most docile,

Who meekly serve but fail to think?

A tried and tested tidy stockpile

Of musty, dusty food and drink.

 

The world is such a sly promisor,

Its offers full of low deceit;

Should you accept without provisos,

You’ll lose both purchase and receipt.

 

Why let the heart then choose privation,

Along the path to where death lies,

And not Verlaine-like meet cessation

Poet and drunk, begrimed and wise?

J.C. Bloem: 'Dichterschap'

 

Dichterschap

 

Is dit genoeg: een stuk of wat gedichten,

Voor de rechtvaardiging van een bestaan,

In 't slecht vervullen van onnoozle plichten

Om den te karigen brode allengs verdaan ?

 

En hierom zijn der op een doel gerichten

Bevredigende dagen mij ontgaan;

Hierom blijft mij slechts zelf en lot betichten

In zicht van' t eind der onherkeerbre baan.

 

Van al de dingen, die 'k in dromen zocht-

Erger: van alle, die ik wèl vermocht,

Is, nu hun tijd voorbij is, niets geworden.

 

En ik kan zelfs niet, als mijn onbevreesd

Erkennen mij verwijst naar de verdorden,

Aanvoeren: maar mijn bloei is schoon geweest.

 

 

Poethood

 

Is this enough: a smattering of verses,

To justify existence on this earth,

In just fulfilling mindless duties’ curses

For long since frittered bread in constant dearth?

 

Because of this would days of satisfaction

And purposefulness often pass me by;

Thus too I’ve but myself and fate to question

Now, irreversibly, my end is nigh. 

 

Of all the things that I in dreams have sought

Worse than that: all which finally were caught,

Now that their time is past, nothing remains.

 

Not even when self-knowledge fearlessly

Consigns me to the wilted can I claim

In my defence: but I bloomed peerlessly.

Knut Ødegård: 'Det hemmelege, det går langsamt'

 

Det hemmelege, det går langsamt

 

Dei gamle syklar finst i kjellarane 

inst i eit fuktig mørker

og på lofta: dekte av eit tynt lag

av det tørre lyse støvet. Syklar med hjula stivna

i den siste dreining dei stod i for dei vart forlatt,

gjevne over til inntørkinga eller oppløysinga

i våt rust: Den hemmelege nedbrytinga, den langsame.

 

Eikene, utspilte frå sentret, usynlege

i høg rørsle ytste fart. Om nettene: dynamoen

kopla inn til den seige gummien, det ujamne lyset

flakkar etter vegen.

Eit fint nett av tynt spinn har lagt seg over eikene,

gummien svulle ut i mørke skorper under dei tynne

klebrige trådane: Små tørre venger klistra fast,

det er vanskeleg å få auge på det svarte insektet.

 

Eg sit med eit fotografi av far. Han har stige ned

av sykkelen som han stør tett inn mot kroppen:

Fingrane strammar om styret.

 

 

What is secret is slow in moving

 

The old bicycles stand in basements

deep in dank darkness

and in the attic: covered by a thin coating

of dry light dust. Cycles with wheels stiffened

in the final turn taken before being deserted,

abandoned to mummifying or dissolving

in wet rust: The secret, the slow decomposition.

 

The spokes, bulging out from the hub, invisible

in swift motion at top speed. At nights: the dynamo

thumbed over onto the tough rubber, the irregular light

flickering for the road.

A fine tracery of thin spider’s web covers the spokes,

the rubber swollen out in dark scars under the thin

gluey strands: Small dry wings are stuck fast,

it is difficult to catch sight of the black insect.

 

I sit with a photograph of my father. He has just got off

the bicycle which he props up close to his body:

His fingers grip the handlebars.

 

Bjørn Aamodt: 'Ingenting'

 

Ingenting

 

Under en blågrå kveldshimmel bakker det svarte skroget

som vi har brukt fem dager på å losse

ut i havnebassenget, krenger forbi kornsiloen,

 

og retter seg opp i utseilingsleden med grønn lykt

på styrbord side. Ingenting

sier snøfnuggene

 

som smelter på den varme håndbaken min. Ingenting

sier vintervinden i den tomme havnegaten,

og jeg føler blodet dunke

 

seg gjennom kroppen i sitt lukkete kretsløp.

Og snøen

som banker stillferdig på og sier ingenting.

 

 

Nothing

 

Under a blue-grey evening sky the black hull

that we have spent five days loading reverses

out into the harbour basin, heels past the grain silo,

 

and rights itself in the sailing channel with a green light

on the starboard side. Nothing

the snowflakes say

 

that melt on the back of my warm hand. Nothing

the winter wind says in the empty harbour street,

and I feel the blood pounding

 

its way through the body in its closed circuit.

And the snow

that unobtrusively knocks and says nothing.