Cornelis Vreeswijk: 'En visa om arton svanar'

 

EN VISA OM ARTON SVANAR

  

Jag drömde om arton svanar i natt

och jag drömde om dej också.

Du bad mej om arton kyssar i natt

och dom kunde du välan få

Sjung sakta, sjung stilla,

säg skulle du vilja

att jag hade vaknat

så drömmen försvann

och att vi inte sett varann'

 

Jag såg dej ifrån mitt fönster i går

men du såg inte att jag fanns.

Du gick där förbi mitt fönster i går

och sen gick du nån annanstans

Sjung sakta, sjung stilla,

säg skulle du vilja

att jag öppnat fönstret

innan du försvann

så att vi hade sett varann'

 

Det faller ett regn i min dröm idag

och jag ger dej mitt paraply.

Och vart skall du gå min vackraste vän

allt under den gråa sky

Sjung sakta, sjung stilla,

säg skulle du vilja

att jag hade gått,

ja, jag vet inte var

och att du stod i regnet kvar

(Music by Benny Andersson and Björn Ulvaeus,

back in 1982, when they were Hootenanny Singers)

 

 

A SONG ABOUT EIGHTEEN SWANS

 

I dreamt about eighteen swans late last night

and I dreamt about you as well.

You asked me for eighteen kisses last night

and I had all those, I could tell.

Sing softly, sing lightly,

say would you wish slightly

I’d opened my eyes so

the dream was no more

and our shared look was still in store?

 

I saw you from my window yesterday

but you didn’t see me at all.

You passed right by my window yesterday

and were soon beyond beck and call.

Sing softly, sing lightly,

say would you wish slightly

I’d opened my window

before you’d passed by

and our shared look none could deny?

 

There’s rain falling into my dream today,

my umbrella I give to you.

And where are you off to, my lovely friend

beneath clouds oh so grey in hue?

Sing softly, sing lightly,

say would you wish slightly

that I’d gone on my way

well, I don’t quite know where

and in rain left you standing there?

 

R.M. Rilke: 'Der Schwan'

 

DER SCHWAN

 

Diese Mühsal, durch noch Ungetanes

schwer und wie gebunden hinzugehn,

gleicht dem ungeschaffnen Gang des Schwanes.

 

Und das Sterben, dieses Nichtmehrfassen

jenes Grunds, auf dem wir täglich stehn,

seinem ängstlichen Sich-Niederlassen—:

 

in die Wasser, die ihn sanft empfangen

und die sich, wie glücklich und vergangen,

unter ihm zurückziehn, Flut um Flut;

während er unendlich still und sicher

immer mündiger und königlicher

und gelassener zu ziehn geruht.

 

 

THE SWAN

 

This toiling, ponderously straining on

through things untackled and as if bound,

is like the gait of the ungainly swan.

 

And our dying, this lost apprehension

of what is our daily common ground,

like his sinking down with anxious tension–:

 

into waters which now gently sheathe him

and which constantly recede beneath him,

as if blithe and bygone slide by slide;

while infinitely calm and more secure

ever more regal ever more mature

he with greater composure deigns to glide.

Medieval Dutch/Flemish text (c. 1400): 'Egidius, waer bestu bleven?'

 

Gruuthuse manuscript, page 28r

RONDEEL

 

Egidius, waer bestu bleven?

Mi lanct na di, gheselle mijn.

Du coors de doot, du liets mi tleven.

 

Dat was gheselscap goet ende fijn,

Het sceen teen moeste ghestorven sijn.

Nu bestu in den troon verheven

Claerre dan der zonnen schijn,

Alle vruecht es di ghegheven.

 

Egidius, waer bestu bleven?

Mi lanct na di, gheselle mijn.

Du coors de doot, du liets mi tleven.

 

Nu bidt vor mi: ic moet noch sneven

Ende in de weerelt lijden pijn.

Verware mijn stede di beneven:

Ic moet noch zinghen een liedekijn.

Nochtan moet emmer ghestorven sijn.

 

Egidius, waer bestu bleven?

Mi lanct na di, gheselle mijn.

Du coors de doot, du liets mi tleven.

For more information go to here.

 

 

RONDEL

 

Egidius, where shall I find thee?

I long for thee, dear friend of mine.

Thou’st suffered death, to life consigned me.

 

Sweet company we had and fine,

Yet one must die and the other pine.

Now at the throne mayst thou enshrined be,

There as a brightest sun to shine,

With bliss that’s unalloyed assigned thee.

 

Egidius, where shall I find thee?

I long for thee, dear friend of mine.

Thou’st suffered death, to life consigned me.

 

Now pray for me: thy death’s behind thee,

I to this harsh world must resign.

Keep my place by thee safe, I mind thee:

I still must sing my song’s each line.

Yet unto death all lives incline.

 

Egidius, where shall I find thee?

I long for thee, dear friend of mine.

Thou’st suffered death, to life consigned me.

Included in this book:

 

 

J.H. Leopold: 'O, als ik dood zal, dood zal zijn'

 

 O, als ik dood zal, dood zal zijn

 

‘O, als ik dood zal, dood zal zijn

kom dan en fluister, fluister iets liefs,

mijn bleeke oogen zal ik opslaan

en ik zal niet verwonderd zijn.

 

En ik zal niet verwonderd zijn;

in deze liefde zal de dood

alleen een slapen, slapen gerust

een wachten op u, een wachten zijn.’

 

 

Oh, when I’m dead, I’m dead some day

 

‘Oh, when I’m dead, I’m dead some day

come then and whisper, whisper sweet words,

then I shall open my pale eyes

and shall not be the least amazed.

 

And shall not be the least amazed;

for in this love shall death but be

a form of sleep, a sleep calm and sound

a waiting, waiting on you to gaze.’

 

J.H. Leopold: 'Een stille dag is om mij heen' (In gedempten toon)

 

J.H. Leopold (1865-1925)

 

Een stille dag is om mij heen

 

Een stille dag is om mij heen

en in mij is het leven flauw,

ik voel de angst des wezens nauw

en ben in mijne vrede alleen.

 

Is er in mij de aandacht niet

van verzen en hun stil verricht

inschikken tot dit klein gedicht

van iets geluk en licht verdriet?

 

dat gij nog eens mij waart nabij

en ik u koel en zuiver vond

en wel in droefenis verstond

het verre tussen u en mij.

 

 

A quiet day surrounds me here

 

A quiet day surrounds me here

and in me all would seem becalmed,

A fear of life scarce threatens harm,

at peace I sit in my lone sphere.

 

Do I of poetry’s domain

too little grasp have to converse

and craft this feeling into verse

with signs of joy and transient pain?

 

that you once more felt close to me

and I found you so cool and pure

and had in sadness to endure

the chasm twixt us had to be.

 

 

 

Pär Lagerkvist: 'Mitt träd är pinjen' (1926)

 

Mitt träd är pinjen

 

Mitt träd är pinjen,

den som lyfter sig

befriad upp ur jorden,

breder sig

i andakt ut, med krona mörk och stum.

Så tar sin plats i rymdens vida rum.

 

Av jord blev ande,

utav ande ro.

Dess krona lyftes att i rymden bo.

Är blott en gäst, är som en handfull mull,

men synes evig för sitt väsens skull.

To hear the Swedish read, go to here.

 

 

My tree’s the stone pine

 

My tree’s the stone pine,

that which lifts itself

released up from the earth,

spreading out

in solemn prayer, with dark and silent crown.

Takes then its place in endless tracts of space.

 

From earth came spirit,

and from spirit rest.

Its crown is raised in space to find a nest.

Is but a guest, is like a handful earth,

though seems eternal through intrinsic worth.

To hear the English read, go to here.

 

 

Pär Lagerkvist: 'Intet är förgäves' (1926)

 

Intet är förgäves

allt är du, o liv.

Varje stund som skänks mig

är ju du, mitt liv.

Intet går till spillo,

intet strykes ut.

Intet för mig vilse,

bara hem till slut.

To hear the Swedish read, go to here.

 

 

Nothing is in vain here

all is you, o life.

Every hour I’m granted

is but you, my life.

Nothing here is wasted,

nothing is erased.

Nothing shakes my bearings,

home completes the way.

To hear the English read, go to here.

Pär Lagerkvist: 'Torso' (1926)

 

TORSO

 

Blott du, mitt bröst, är kvar,

du som kan lida,

du som kan känna smärtans djup

men inte klaga.

Stoft är min mun,

i okänd mark förvittrad,

stoft är min strupe,

kan sitt kval ej ropa.

Till skärvor slagna

ligger mina lemmar

bland vägens grus

att trampas utav alla.

 

Ej lyfts min arm

att fånga fåfäng glädje,

att hälsa dagens sol,

att gripa segerkransen.

Ej höjs min panna

att med manlig tanke

sitt öde möta.

Inte ögat vidgas

att skåda världen klart

och finna ro i visshet.

 

Blott du, mitt bröst, är kvar.

Till lidande blott stympad

min ande fängslas här.

Blott du, mitt bröst -

du livets fågelrede

som skälver än,

fast fågeln lyft sin vinge

för länge länge sen.

Blott du, mitt bröst,

blott smärtans djup förskonats.

 

 

TORSO

 

Only you, my breast, remain,

you who can suffer,

you who can feel the depth of pain

but not complain.

Dust is my mouth,

eroded in unknown ground,

dust is my throat,

unable to cry out its agony.

Smashed into shards

my limbs lie

midst the grit of the road

to be trampled on by all.

 

My arm is not raised

to seize futile gladness

to greet the day’s sun,

to grasp the victor’s wreath.

My brow is not uplifted

so as with manly thoughts

to meet its fate.

No eye opens wider

to gaze at the world clearly

and find calmness in certainty.

 

Only you, my breast remain.

Mutilated merely for suffering

my breath is imprisoned here.

Only you, my breast –

You, life’s bird’s nest

that is still trembling

though the bird is on the wing

a long, long time since.

Only you, my breast,

though spared the depth of pain.

To see Rilke's famous torso poem, go to here.

 

 

C.O. Jellema: 'Drijfjacht' (also in Danish)

 

DRIJFJACHT

 

Plat op de rug zijn lange lepeloren,

gedoken in de vore lag de haas,

en ik, terwijl ik naderbij kwam, deed,

mijn taak van drijver dus verzakend, of

hij niet gezien werd, niet zijn ogen puilend

van angst, blikloos alsof niet mij hij waarnam,

niet achter mij de wijde vrijheid, maar

een niets in zich, een gat waar hij voor lag,

te diep, te breed om nog te durven springen.

Toen, met een stap van mij aan hem voorbij,

in een seconde was hij weg - me wendend

(verwensing uit de slootwal, doch geen schot)

zag ik hem rennend naar de horizon,

al haast een stip op wit bevroren klei.

 

Hoe zal zijn einde zijn geweest? In wijn

gestoofd, onder een auto of gewoon

van ouderdom tussen de koude voren -

wanneer in 't voorjaar op het veld voor huis

de hazen buitelen, denk ik aan hem:

hoe angst een plotselinge kracht kan zijn

die je bevrijdt tot in je kloppend hart.

Misschien zal, als het gat dat groeit in mij

te diep, te breed wordt om te kunnen springen,

bij god, een haas mijn voorspraak zijn (want ook

een dier dat angst kent heeft een ziel die wordt

verlost), al was het maar doordat die morgen

mij heugt, die ene stap, en dat instinct

waarmee bestaan zich redt op eigen kracht.

 

 

BATTUE

 

Long spoonlike ears against his back full-flattened,

huddled deep in the furrow lay the hare,

and I, as I drew nearer, pretended,

forsaking my task as a beater, not

to have caught sight of him, not his eyes bulging

with fear, void as if not perceiving me,

not behind me unbounded freedom, but

an inner nothing, a hole at his feet,

too deep, too wide to dare to think of leaping.

Then, as I made the step that took me past him

in a split second he was gone – and turning

(to cursings from the ditchside, though no shot)

I saw him make his dash for the horizon,

a mere dot now on white hard-frozen clay.

 

How did he meet his end I wonder. Braised

in wine, run over by a car perhaps

or simply from old age among cold furrows –

when in spring in the field outside the house

the hares romp and tumble, I think of him:

how fear can sometimes be a sudden force

that sets you free down to your pounding heart.

It could be, if the hole that grows in me

becomes too deep, too wide for any leaping,

a hare will plead my case with god (for

an animal that knows fear has a soul, too,

that is saved), if only since I remember

that morning, that one step and that instinct

with which life saves itself by its own force.

 

 

 

KLAPJAGT

 

De lange skeører fladt ned langs ryggen,

sammenkrøben i furen lå haren,

og jeg, imens jeg trådte nærmere,

svigtende min klapperpligt, lod 

som om den ikke var set, ikke dens angst-

sprængte øjne, tomme som om ikke jeg,

ikke den store frihed bag mig fandtes, men

et intet, et hul der lå foran den,

for dybt, for bredt til at vove springet.

Så, med et skridt fra mig forbi den,

på et sekund var den borte – da jeg vendte mig om

(til eder fra diget, men intet skud)

så jeg den pilende mod horisonten,

en lillebitte prik nu mod rimfrosset ler.

 

Hvordan blev mon dens endeligt? Grydestegt

i vin, under en bil eller helt almindeligt

af alderdom mellem de kolde furer –

Hver gang harerne om foråret slår kolbøtter

foran mit hus, tænker jeg på den:

at angst kan være en pludselig kraft

der frigør dig indtil dit bankende hjerte.

Kan det tænkes, hvis det hul der gror i mig

bliver alt for dybt, for bredt for at kunne overspringes,

en hare foran gud vil tale min sag (for selv

et dyr der kender angst har også en sjæl der

kan frelses), og var det kun fordi jeg husker

denne morgen, dette skridt, og det instinkt

med hvilket livet redder sig af egen kraft.