Gerrit Komrij: 'Zwijgzaamheid'

 

De zwijgzaamheid

 

Eer maakt men lakens wit met inkt,

Eer speelt men schaak met bezemstelen,

Eer vindt men nog een roos die stinkt,

Eer ruilt men stenen voor juwelen,

 

Eer breekt men ijzer met zijn handen,

Eer zal men stijgen in valleien,

Eer legt men een garnaal aan banden,

Eer leert men geiten kousen breien,

 

Eer plant men bomen op de weg,

Eer zal men kakken in zijn hoed,

Dan dat ik u mijn ziel blootleg

En zeg wat ik thans lijden moet.

 

 

Taciturnity

 

Sooner one’s sheets make white with ink

Sooner play chess with broomstick poles,

Sooner find roses that just stink,

Sooner swap jewels for stones with holes.

 

Sooner break iron bars with one’s hands,

Sooner climb valleys to their tops,

Sooner constrict a shrimp with bands,

Sooner teach goats to knit some socks,

 

Sooner plant trees right in the road,

Sooner start crapping in one’s hat,

Than bare to you my soul’s great load

And of my woes to start to chat. 

 

Gustaf Fröding: 'Idealism och realism'

 

Idealism och realism

 

Nu är jag led vid tidens skism 

emellan jord och stjärnor. 

Vår idealism och realism, 

de klyfva våra hjärnor.

 

Det ljugs, när porträtteradt grus 

får namn av konst och fägring. 

En syn, som sväfvar skön och ljus 

i skyn, är sann som hägring.

 

Men strunt är strunt och snus är snus, 

om ock i gyllne dosor, 

och rosor i ett sprucket krus 

är ändå alltid rosor.

 

 

Idealism and realism

 

I’m tired of all this age’s schism 

between this earth and starlight. 

Our idealism and realism 

cleave brains in their bizarre fight.

 

When painted grit’s called art, folk lie

and beauty’s mere derision.

A clear, fair sight that hovers high

above, is true as vision.

 

But dirt is dirt and trash is trash

though it in gold reposes, 

and roses in a vase that’s cracked 

will always still be roses.

 

 

Piet Hein: 'Fluen'

 

FLUEN

 

Jeg sad og skrev og søgte svar

på de problemer, jeg nu har.

Da kom en flue til mit bord

og slog sig ned blandt mine ord

og tænkte på en fluemage…

og på en oversukret kage…

og på om lidt at lægge æg.

Dèr sad den i min fine skønskrift

og tænkte på sin sult og kønsdrift.

 

–  –  –

 

jeg ramte fluen med et smæk

og nu er d e n s problemer væk.

 

 

THE FLY

 

I sat there writing, thinking how

to solve the problems I’d right now.

A fly came buzzing to my desk

and midst my words she then did rest

and for a male fly she did ache

and for a sugar-laden cake

and soon for laying lots of eggs.

There in my penmanship she squatted

With thoughts of food and sex besotted.

 

–  –  –

 

The fly I gave a single swat

and solved h e r problems like as not.

Gustaf Fröding: 'I ungdomen'

 

I ungdomen

 

Det glittrar så gnistrande vackert i ån,

det kvittrar så lustigt i furen.

Här ligger jag lat som en bortskämd son

i knät på min moder naturen.

Det sjunger och doftar och lyser och ler

från jorden och himlen och allt jag ser.

 

Det är, som om vinden ett budskap mig bär

om lyckliga dagar, som randas,

mitt blod är i oro, jag tror jag är kär

– i vem? – ack i allt, som andas.

Jag ville, att himlens och jordens allt

låg tätt vid mitt hjärta i flickgestalt.

 

 

In one’s youth

 

With glitter and sparkle the river seems spun,

in pines birds are chirping so brightly.

I’m lying here lazing like some spoiled young son

by dear mother nature held tightly.

From all that’s around me from earth, sky and sea

come songs, scents and splendour intended for me.

 

The wind has a message it seems from above

of blissful days I’ll be receiving,

my blood is so restless, I think I’m in love

– who with? – ah, with everything breathing.

I wish all existence in earth, sky and sea

lay right here in female form close beside me.

 

Jacques Perk (1859-91): 'Aan de sonnetten' (PS 74)

 

AAN DE SONNETTEN

 

Klinkt helder op, gebeeldhouwde sonnetten,

     Gij, kindren van de rustige gedachte!

De ware vrijheid luistert naar de wetten:

     Hij stelt de wet, die uwe wetten achtte:

 

Naar eigen hand de vrije taal te zetten

     Is eedle kunst, geen grens, die haar ontkrachtte:

Beperking moet vernuft en vinding wetten;

     Tot heerschen is, wie zich beheerscht, bij machte: -

 

De geest in enge grenzen ingetogen,

     Schijnt krachtig als de popel op te schieten,

En de aard’ te boren en den blauwen hoogen:

 

     Een zee van liefde in droppen uit te gieten,

Zacht, éen voor éen - ziedaar mijn heerlijk pogen...

Sonnetten, klinkt! U dichten was genieten. -

 

 

TO SONNETS

 

Ring out full clear, you finely sculpted sonnets,

     You, children of calm thought that does not stray!

True freedom heeds the laws imposed upon it:

     It states the law which all your laws obey.

 

To shape unfettered language on one’s own

     Is noble art, no limits can gainsay this:

Both reason and inventiveness must hone;

     For ruling self-rule’s needed to display this.

 

The spirit, when with limits it complies,

     Seems like the poplar forcefully to grow,

And bore the earth as well as high blue skies:

 

     A sea of love poured out in gentle measure,

Just drop by drop – this wonder I would show…

     Sonnets, ring out! to form you was sheer pleasure. –

 

 

Translated in collaboration with Albert Hagenaars

Poetic Synapses 74

 

 

Guido Gezelle: 'Kerkhofblommen'

 

Kerkhofblommen

 

Zoo daar ooit een blomke groeide

over ’t graf waarin gij ligt,

of het nog zoo schoone bloeide:

zuiver als liet zonnelicht,

blank gelijk een Lelie blank is,

vonklende als een roozenhert,

needrig als de needre rank is

van de winde daar ’m op terdt,

riekend, vol van honing, ende

geren van de bie bezocht,

nog en waar ’t voor die U kende,

geen dat U gelijken mocht!

 

 

Churchyard flowers

 

If some flower e’er sought to grow

o’er the grave in which you lie,

though great beauty it might show –

pure as sunlight from on high,

gleaming as the lily’s gleam is,

as the rose-heart sparkling bright,

modest as each humble shoot is

by the wind that seeks to blight,

fragrant, filled with nectar, due to

be consorted by the bee –

even so, to one who knew you,

it like you could never be! 

 

 

Kjell Espmark: 'När ett språk dör'

 

När ett språk dör

                             

När ett språk dör

dör de döda för andra gången.

Det vassa ordet som vände jorden

i fuktigt glimmande fåror,

det kantstötta ordet med rykande kaffe,

det blanka, lite flagade ordet

som ett ögonblick reflekterade

fönstret och den bråkiga almen därute,

det hemligt doftande ordet

som handen sökte sig mot i mörkret

under skygga försäkringar:

dessa ord som gav de döda ett liv

bortom livet

och de levande del i ett större minne

har just skrapats bort ur historien.

 

Så många skuggor som skingras!

Utan ett namn att bo i

tvingas de i slutlig exil.

 

Skylten på den övervuxna stationen

heter något på 54 bokstäver

som ingen får in i munnen mer.

Det kan man stå ut med.

Om bara inte alla dessa

som dött för andra gången

tagit mullens strävhet med sig bort,

grönskan ur lövverket, svalkan ur bäcken.

Foten kan plötsligt gå tvärs genom marken.

Och ingen vet vad vinden vill oss

eller varför vi kom hit en gång.

Visst hör vi fåglarna i trädet

men var har sången blivit av?

 

 

When a language dies

 

When a language dies

the dead die a second time.

The keen-edged word that turned the soil

in moistly gleaming furrows,

the chipped word with steaming coffee,

the shiny, slightly flaky word

that for an instant reflected

the window and the restive elm out there,

the secretly scented word

that the hand felt its way towards in the dark

amid shy reassurances:

these words which gave the dead a life

beyond life

and the living a share of a larger memory

have just been scraped out of history.

 

So many shadows that are dispersed!

Without a name in which to dwell

they are forced into a final exile.

 

The sign on the overgrown station

has a name 54 letters long

that no one will ever pronounce again.

That is something one can put up with.

If only all those

who have died a second time

hadn’t taken with them the soil’s roughness,

the green from the foliage, the coolness from the stream.

The foot can suddenly go right through the field.

And no one knows what the wind wants of us

or why we once came here.

To be sure we can hear the birds in the tree

but what has become of their song?

 

 

J.C. Bloem: 'Zondag'

 

Zondag

 

De stilte, nu de klokken dooven,

Wordt hoorbaar over Zondagsch land

En dorpsche woningen, waarboven

Een schelpenkleur’ge hemel spant.

 

De jeugd keert weer voor de’ in gedachten

Verzonkene, die zich hervindt

Een warm van onbestemd verwachten

In Zondagstilte eenzelvig kind.

 

En tusschen toen en nu: ’t verwarde

Bestaan, dat steeds zijn heil verdreef;

De scherpe dagen, waar de flarde

Van ’t wonde hart aan hangen bleef.

 

Niet te verzoenen is het leven.

Ten einde is dit wellicht nog ’t meest:

Te kunnen zeggen: het is even

Tusschen twee stilten luid geweest.

 

 

Sunday

 

The silence, now the bells stop chiming,

Is audible o’er Sunday’s land 

And village dwellings, ’neath the climbing

Pearlescent skies’ high-arching span.

 

And youth returns within the one who,

Lost in his thoughts, can childlike feel

A warm, diffuse expectancy through

The Sunday’s silence slowly steal.

 

And, between then and now: the tangled

Existence that well-being quelled;

The keen-edged days that left just mangled

One’s gash-torn heart, all hopes dispelled.

 

Life’s incompatibly ill-founded.

The most that one can do, unbowed,

Is make the claim: it briefly sounded

Between two silences quite loud.

 

R.M. Rilke: 'Herbsttag'

 

Herbsttag

 

Herr: es ist Zeit. Der Sommer war sehr groß.

Leg deinen Schatten auf die Sonnenuhren,

und auf den Fluren laß die Winde los.

 

Befiehl den letzten Früchten voll zu sein;

gieb ihnen noch zwei südlichere Tage,

dränge sie zur Vollendung hin und jage

die letzte Süße in den schweren Wein.

 

Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.

Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben,

wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben

und wird in den Alleen hin und her

unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.

 

 

Autumn Day

 

Lord: it is time. The summer’s run its course.

Upon the sundials now let fall your shadow,

and let the meadows feel the winds’ full force.

 

Make the last fruits mature upon the vine;

give them the warmth of two more southern days,

force them to consummation and then chase

the final sweetness into heavy wine.

 

The one now homeless will not build a home.

The one now lonely long will stay that way,

remain awake, read, letter-write all day

and restlessly in avenues will roam

this way and that when caught leaves stir and stray. 

 

 

 

Anton van Duinkerken: 'Melancholie der bomen in september'

 

Melancholie der bomen in september,

Die weldra niet meer samen groen zult zijn,

Doch draagt uw eigen kleur van diepe wijn,

Van donker bier, van roggebrood, van gember...

 

Hoe anders was de jeugd, waarin ik droomde

Samen met vrienden, sterk want eensgezind

't Leven te maken tot een vreugdbewind.

Hoe anders is vandaag het ingetoomde                                         

 

Bestaan van ieder onzer, door zijn plichten

En zijn verlangens een eenzelvig man,

Die zoekt te maken wat hij maken kan

Van zijn gezin, zijn taak en zijn gedichten!

 

Het wintert over ons in deze dagen

En elk staat eenzaam; de gebondenheid

Ontbond zichzelf, en makkers, waar gij zijt,

Ik durf uw vriendschap nauwlijks meer te vragen!

 

Ieder zwierf uit op doortocht naar het eigen

Intiem domein en vond de ander niet.

Hij schiep zijn eigen toon en zong zijn lied,

Of hij verloor zich in zijn eigen zwijgen.

 

Zullen wij eenmaal nog tezamenkomen,

Hier of hiernamaals, in gemeenzaam spel?

Wij waren destijds vroom en wisten wel

Dat ons iets beters wachtte dan te dromen.

 

Maar geen verzadiging bracht een der onzen

't Geluk van't vroegere verlangen weer,

Wij willen telkens nog de eerste keer

Herleven van 't gezaamlijk hartebonzen.

 

Ik zie de bomen in september doven

Hun groen tot goud, hun goud tot blekend geel.

En het blijft mijn droefheid, dat ik nooit geheel

In enig mens als eenling kan geloven.

 

 

The melancholy of trees in September,

The same green soon you no more will define,

You’ll wear your various shades of deep-red wine,

Of dark beer, rye bread, ginger’s dullish amber…

 

How different was youth – to dreams addicted,

I felt with my like-minded friends so strong

And planned life as a joyous reign ere long.

How different the present day’s constricted

 

Existence each one has, by duties’ curse

And many longings each a timid man

Who seeks to make of things just what he can

Of family, set tasks and writing verse!

 

Over us winter looms as days grow shorter

Each man’s alone; the former bond so dear

Has come undone, and, old pals far and near,

I scarcely dare beg friendship from your quarter!

 

Each man roamed far in search of just his own

Domain, a place where he no others found.

He sang his song, created his own sound,

Or lost himself in silence all alone.

 

And shall we come together just once more,

In this life or the next, meet up and share?

We were devout back then and well aware

That better things than dreaming lay in store.

 

No satisfaction though meant we re-won

The joy our former longing brought alive,

We wish, time and again, we could revive

Togetherness in hearts that beat as one.

 

I see September’s slowly fading leaves,

Their green turns gold, their gold a pallid yellow

My sadness stems from being a lone fellow

Who in no fellow-man can quite believe.