Morten Blok: 'Da jeg vågner...'

 

When I wake up I see my skull

reflected in a glass of water.

 

Then the sounds arise

of dried fish slapping against the frames in the breeze

insects and the women’s stilettos against the pavement

 

and the water quivers strongly.

Martinus Nijhoff: 'Memlinc'

 

Memlinc

 

Ernstig en eenzaam staat

Tusschen de holten van

Hemel en aarde de man

Die Gods woorden verstaat,

 

Antwoord weet, maar nog zwijgt

Zoo lang de vraag nog klinkt,

Wacht tot de wereld verzinkt

En een ster de zon overstijgt.

 

Hong’rend naar eeuwigheid

Brak hij zijn leven als brood,

Proefde in dit voedsel den dood,

Deed afstand, en houdt zich bereid.

 

Luisterend, zwijgend, en in

Vroomheid bereid: voorwaar,

Dit is geen einde nog, maar

Een voorgoed begonnen begin.

 

 

Memlinc

 

Solemn and lonely stands

Between the hollows of

Heaven and Earth the man

Who God’s word understands,

 

Has answers, yet stays mum

While questioning’s not done,

Waits till the world sinks down

And a star outsoars the sun.

 

Hung’ring for endlessness

This life he broke like bread

In this food tasting death,

Stepped back, in readiness.

 

Listening, silent, and in

Piety primed: though no

Clear ending as yet, a slow

But permanent way to begin.

 

 

Willem Jan Otten: 'Begin november'

 

BEGIN NOVEMBER

 

De zwaluwen zijn er lang van tussen.

Toch woei vandaag de dwarrelende wind

die zwaluwen herinnert aan hun Nijl,

de wrede warme zomerrest die zegt

ziel is dat wat kwetterende lussen

trekt in een al lang verlaten lucht.

 

 

EARLY NOVEMBER

 

The swallows have flitted a long time since.

Today, though, eddies swirled of such a wind

as makes the swallows recollect their Nile,

a vestige, hot and cruel, of summer saying

soul is what twirls and swoops in twittering

loops against a long-deserted sky.

 

 

Gerrit Komrij: 'Boetseren'

BOETSEREN

 

Een zeemeermin zonder staart

Wordt door een kundige hand

Een harige vrouw met een baard.

De ezel wordt een olifant.

 

Een simpel vingermechaniek

Maakt van de doffe Keulse pot

Een glinsterende basiliek,

Een geile duivel van een god.

 

De aarde hijgt en krimpt en zwelt -

Ze wordt een kubus, wordt een bol.

Gekneed wordt ze, vervormd, hersteld -

Ik staak - ik val niet uit mijn rol.

 

 

MODELLING

 

A tailless mermaid, something weird,

Becomes when formed by skilful hand

A hirsute woman with a beard.

The ass becomes an elephant.

 

Ten dextrous fingers in a trice

Turn the lack-lustre Cologne pot

Into a glinting cockatrice,

A horny devil of a god.

 

The clay breathes hard and shrinks and swells -

Becomes a cube, becomes a ball.

Is kneaded, is transformed, rejells -

I pack it in - stick to my role.

 

 

J.A. dèr Mouw: 'Tussen golven en sterren...'

 

Tussen golven en sterren, vreemd aan de aard’,

zeilt de albatros zijn wijdgewiekte vlucht,

en dubb’le oneindigheid van nacht en lucht

orakelt rond zijn eenzaam trotse vaart.

 

Hem, diep vertrouwd met storm en sterren, spaart

de wijze zeeman; de ander is een klucht

zijn neergeruiste hoogheid, dat tot vlucht

hij sart, die hem van de ondergang bewaart.

 

Mijn liefde, groot van storm en sterrelicht,

streek uit de rand van ’t eindige op je neer; 

 

jouw zeilenpracht, door weiflend roer gericht,

vlindert naar helle nacht van bliksemweer.

 

Jou redt, breekt eens ’t verblind gewilde los,

niet weggeschrikt, jouw mystische albatros.

 

 

A stranger to the earth, twixt waves and stars,

the albatross sails on its wide-winged flight,

a dual eternity of air and night

prophesies round its proud and lonely path.

 

The bird, at home with storm and starry height,

the prudent sailor spares; the other views

its swished-down majesty as farce, and shoos

it, though it saves from shipwreck, into flight.

 

My love, that storm and starlight greatness gave,

dived at you from the finite’s outer rim;

 

the helm unsure, nought can your great sails trim,

which flutter to bright night where lightnings toss.

 

Should what is blindly willed break loose, you’re saved

by your unscared-off, mystic albatross.

J.A. dèr Mouw: 'De zee schuimt wolken naar de wolkenlagen'

 

De zee schuimt wolken naar de wolkenlagen,

de wolken reegnen zeeën in de oceaan;

boven de storm langs rustig zonn’ge baan

drijft de albatros, door windstilte gedragen:

 

hij hoort van ver de galop van de orkaan

door echoënd dal tussen de golven jagen

op ’t bliksemvolk dat, om zijn drift te plagen,

zijn fakkeldans op golftop rond doet gaan;

 

hij ziet in de afgrond van een wolkenkoker

ham’ren de wereldzee, witgroene moker;

en vastelanden scheuren dondrend los;

 

en boven dubb’le zee van zee en wolken,

aaneengeprikt door dans van bliksemvolken,

drijft breed in ’t stille zonlicht de albatros.

 

 

The sea flecks up clouds to where cloud banks stack,

the clouds rain seas into the sea below;

above the storm, borne on a breezeless flow,

the albatross drifts on its calm, bright track:

 

it hears far off the hurricane’s wild chase

galloping through great troughs that dip and lift

of lightning-folk who, keen to spoil this drift,

around the wave-tops let their torch-dance race;

 

it glimpses at a cloud-shaft’s bottom edge

the world-sea hammering, a white-green sledge;

and mainlands snap off at its pitch and toss...

 

above a double sea of clouds and ocean

pricked through with dancing torches, in slow motion

and steady sunlight drifts the albatross.

 

Inger Elisabeth Hansen: 'Å være eller ikke være albatross'

 

Å VÆRE ELLER IKKE VÆRE ALBATROSS

 

Drep ikke en albatross

la den få dø på vinden

den transoseaniske albatrossen jager ikke etter vind, den kan dø på vinden

Dreper du en albatross blir den hengende ved deg

den henger seg rundt halsen din og drar deg ned, ned

det vet gamle sjøfolk, de vet at det bringer ulykke med seg

å drepe en albatross, ve den skuta som har en albatross som er drept om bord

ve den skuta, albatrossen drar den ned, ned

for albatrossen skal dø på vinden

om vindene skifter retning, om alt er et jag etter vind

har albatrossen sin los, den kan dø på vinden, den kan lande der landes skulle

i form av bare fjær, fjærene etter seg selv

bare albatrossen kan det, den har losen på plass, den beste minnelosen

det vet gamle sjøfolk, skulle vindene skifte retning, skulle havet bli fullt

skulle elvene slutte å renne slik de før har rent

står Atlantis fremdeles på kartet i skallen på albatrossen

den kretser over Atlantis, der den har sin tid

slikt var det bare albatrossen som kunne

Når sluttet albatrossen

å kunne slikt som bare albatrosser kan?

Når begynte albatrossen å gå på kroken, å sprenge seg

i linene og bli et avfallsprodukt av lønnsomt linefiske? Spørsmålet er:

når forsvant albatrossen i albatrossen? Når begynte albatrossen

å dø på feil måter? Når begynte den å ta feil?

Når begynte den å forveksle plast med mat, når tippet den over

og ble en ripofag med en sykelig trang til å fortære søppel?

Hvor mange meter plast kan man hale ut av tarmen på en albatross?

Har du sett inn i tarmen på en albatross?

Når ble den en søppelavhengig, selvdestruerende styrtet skrott uten los?

Når tippet albatrossen over og ble en ripofag som snurrer rundt der ute

over havene av plast som snurrer og snurrer rundt der ute

uten minnelos, der Atlantis, der Atlantis?

 

 

TO BE OR NOT TO BE AN ALBATROSS

 

Do not kill an albatross

allow it to die on the wind

the transoceanic albatross is not chasing after the wind, it can die on the wind.

 

If you kill an albatross, it will keep hanging onto you

it will hang around your neck and pull you down, down

old mariners know this, they know that it brings bad luck

to kill an albatross, woe to the vessel that has a killed albatross on board

woe to that vessel, the albatross will pull it down, down

for the albatross is to die on the wind

if the winds change direction, if everything is a chasing after the wind

the albatross has its pilot, can die on the wind, can land where landing should take place

in the form of just feathers, the feathers left of it

only the albatross can do this, it has its pilot in place, the best memory pilot

old mariners know this, even if the winds were to change direction, the sea be full

the rivers cease to flow as they formerly have flowed

Atlantis would still be on the map in the skull of the albatross

it circles above Atlantis, where it has its time and season

as only the albatross is able to do

 

When did the albatross cease

to be able to do what only albatrosses can?

When did the albatross start to rise to the bait, to wear itself out

in the lines and become a waste product of profitable line fishing? The question is:

when did the albatross in the albatross disappear? When did the albatross start

to die in the wrong ways? When did it start to go wrong?

When did it start to mistake plastic for food, when did it tip over

and become saprophagous with a morbid urge to devour refuse?

How many metres of plastic can one pull out of the intestines of an albatross?

Have you seen inside the intestines of an albatross?

When did it become a refuse-dependent, self-destructive crashed carcass with no pilot?

When did the albatross tip over and become saprophagous, spinning around out there

above the seas of plastic that spin around and around out there

without a memory pilot where Atlantis, where Atlantis?

 

 

 

Martinus Nijhoff: 'Con sordino'

 

Con sordino

 

Zij zei tot mij: ‘Je bent een prins in bed’.

IJsbloemen waren op het raam gesproeid.

Ons lichaam, tot ontbinding toe vermoeid,

Was tusschen koele lakens in-gebed.

 

De wereld is herboren na dit sneeuwen

En ik ben weer een kind na deze nacht.

Wees goed voor mijn eenvoudigheid, die zacht

Spreekt als een schilderij der middeleeuwen.

 

Zie achter dennen het kasteel uitsteken,

En aan den einder als een schuine balk

Het zonlicht op het vrome landschap breken!

 

Door 't weiland draaft een ridder met zijn lief:

Hij fluit de honden, en zij ziet den valk

Stijgen, die van haar handschoen zich verhief.

 

 

Con sordino

 

She said to me: ‘You are a prince in bed.’

Upon the frozen pane ice flowers were sprayed.

Nestling between cools sheets as if unmade,

Our body by fatigue now lay outspread.

 

After this snow the whole world’s born anew

And this night over I’m once more a child.

Be kind to my simplicity whose mild

Voice speaks like medieval paintings do.

 

See behind pines the castle turrets stand,

And like a slanting beam on the horizon

The sunlight breaking over pious land!

 

A knight through meadows canters with his love:

He whistles to his dogs, she sees the falcon

Now risen from her gauntlet soar above.

 

 

J.C. Bloem: 'Voorjaar'

 

Voorjaar

 

De zon brak door de barre voorjaarslucht.

Plotseling kantelde er een vogelvlucht.

Op de aarde smolt de dungezaaide sneeuw.

Hart, gij zijt vrij; gij waart om niets beducht.

 

 

Spring

 

Through desolate spring skies the sun broke clear.

A flight of birds dropped in a sudden sheer.

The thinly sown snow melted on the earth.

Heart, you are free: you had no grounds for fear.

 

J.C. Bloem: 'Nachthemel'

 

Nachthemel

 

Onder de eenvormigheid der laatre jaren

Gebogen tot een warse en schriele deugd –

Hoe zou ’t ontduisterende hart bewaren

De jeugd, en de vervoering van de jeugd?

 

Totdat we een avond, onverwachts getogen

Door onvrede, of door ’t sterrenlicht misschien.

Heengaan en als een knaap met heldere ogen

Den onuitsprekelijke hemel zien.

 

 

Night sky

 

Beneath the sameness of years not long past

Reduced to paltry virtue we deplore –

How can the dark-dispelling heart hold fast

To youth and to the rapture at youth’s core?

 

Until one evening we, roused and surprised

By discontent, or maybe stars’ bright light,

Go out and like a lad with gleaming eyes

View the ineffable welkin of the night.