P.C. Boutens: 'Gedroomd ontwaken'

 

Gedroomd ontwaken

 

In ondiep water, in het grauwe dagen,

     Ontwaakt de ziel, een afgedreven boot,

Die stuurloos aan den diepen droom ontdragen

         Den bodem der bewustheid stoot.

 

Het oog schouwt hulpeloos den leêgen schouder

     Waar straks uw oog in liefde lag gebed.

En ergens rilt het leven schaamler, kouder

         Dan leven uit den dood gered.

 

’t Vertrouwen van de halfgereefde zeilen

     Druilt als vermachtloosd denken langs den mast.

Wie gaat de mogelijke geulen peilen?

         Wie licht den waardeloozen last?

 

En telkens stokt het hart zich te verbeelden

     Nooit meer vervulbare barmhartigheid,

Teêrste afscheidszorg waarmeê uw hand 't bedeelde,

         Verslapen dood die pijnloos scheidt.

 

 

Dreamed awakening

 

In shallow water, in the dawn’s grey sheening,

     The soul awakes, a boat that’s anchorless,

And borne ungoverned from the depths of dreaming

         It meets the floor of consciousness.

 

The eye views helplessly the empty shoulder

     Where your eye just now lay, in love’s warm nest

Life gives a shiver and feels sparser, colder

         Than life that’s just been saved from death.

 

The confidence that half-reefed sails inspire

     Like thought unmanned now drags against the mast.

Who’ll gauge the channels that great care require?

         Who’ll lift the worthless load if asked?

 

The heart stalls every time it might be shown it:

     Compassion that it never more can gain,

The gentlest grief with which your hand bestowed it,

         Death slept through without parting pain.

 

This poem was first published in Elseviers geïllustreerde maandschrift, (I 1925, August, p.31) and included in the collection Bezonnen Verzen (1931). The handwritten version was included in a letter to Jo Landheer, dated 20 May 1924.

P.C. Boutens: 'Geven en nemen'

 

Geven en nemen

 

Zo komt er nooit een eind aan ’t geven:

Ik geef – maar wat ik geef, blijft mijn…

De wondre dingen van dit leven

Willen niet weggeschonken zijn.

 

’k Zocht u met schatten ongewogen,

En ledig keerde ik van de reis.

Ik look de blijdschap mijner oogen

In schemer van berooid paleis…

 

De schaamle sterfelijke bloemen

Die ik u in de avond bracht,

Met zoveel eeuwigs niet te noemen

’t Schoot vleuglen in de stille nacht:

 

Ik waak bij de eerste morgenstralen,

Of gistren als een droom ontglee:

Ik wandel door de lichte zalen:

Elk ding is op zijn oude steê...

 

Geven is licht, maar o ontvangen –

Daar is geen werk zo zwaar als dit.

En lange weeën van verlangen

Bereiden ’t vluchtigste bezit…

 

Nu zult gij zelve moeten komen

En winnen wat u lust van ’t mijn:

Het wil begeerd zijn en genomen,

Het wil niet weggegeven zijn!

 

 

Giving and taking

 

No end then ever comes of giving:

I give – but what I give stays mine…

The wondrous things we know while living

To be as gifts though will decline.

 

With unweighed treasures did I seek you,

And empty-handed I returned.

Shut in the joy with which to greet you

In palaces where light was spurned.

 

The paltry short-lived flowers I brought you

At eventide as light did fade,

With much eternal I had sought too,

Grew wings within night’s silent shade:

 

I wake up just as day is dawning,

The past day like some dream effaced:

I walk through halls that light’s adorning:

And all’s in its appointed place..

 

Giving’s easy, but oh receiving –

There is no task as hard as this.

And pangs of yearning lead to seizing

But brief possession of such bliss.

 

You must come here, your will unshaken,

And win what you desire of mine:

It will be craved and to be taken,

To be a gift though will decline!

 

 

This poem was first published in De Gids in November 1911 and included in the collection Carmina (1912). The portrait painting by W.A. van Konijnenburg is from 1914.

Herman de Coninck (1944-1997): 'Poëzie'

 

Poëzie

 

Niet Alice in Wonderland,

maar Alice net terug: is dit weer

een nieuw wonderland? Nee, dit is gewoon,

na lange afwezigheid, de werkelijkheid.

Was ook de politiek maar zo, dit

in de realiteit aankomen als in een

ouwe fermette, en zeggen: dit is een

dragende muur, die laten we staan,

die en die muren moeten weg, daar

maken we grote ruimtes van.

 

 

Poetry

 

Not Alice in Wonderland,

but Alice just back: is this yet

another wonderland? No, it is, after

a long absence, simply reality.

If only politics was like that, this

arrival in reality as if in an

old smallholding and saying: this is a

bearing wall, we’ll leave it alone,

this and that wall must go, by so doing

we will create lots of space.

 

 

 

Albert Besnard: 'Verleden' (PS 75)

 

VERLEDEN

 

Uit melodie en licht werd elke ziel geboren,

Eenzelvig in de ban van haar persoonlijkheid,

Maar het verleden blijft in haar verlangen gloren.

De druppel heugt de zee van zijn oneindigheid.

 

In de avond raken haar de mythen en legenden.

Die resoneren op de spiegeling der maan.

Uit runen roept de demon van de onbekende

Die in gestorven tijd zijn adem heeft verdaan.

 

Aanhanklijk ducht de mens de tekens van het weten

Van een bewogen hand, die kerfde tot de steen.

Het woord verrukte haar; zij heeft het lang vergeten,

Want Gods gedachte ging door haar verleden heen.

 

De doden zijn vergaan in schaduw der gebouwen.

En de ademloze steen weerhoudt de warme hand.

Als de echo’s van het licht in duisternis vergrauwen,

En stervend wachten als Gods tekens aan de wand.

 

PAST

                                                                                            

From memory and light each human soul was born, 

Uniquely spellbound by her personality, 

The past though in her longing lingers on as dawn,

Each drop recalls the sea of its eternity.

 

At eventide she senses legends and old myths   

Which start to resonate with moon’s reflected grace.

The demon the unknown retrieves from runic script

Which in lost ages his own breathing has laid waste.

 

With reverence man feared the signs of knowledge gained 

by skilful hands in motion fashioning the stone. 

The word entranced her; though forgotten it remained,

For God’s thought passed right through her past and then was gone.

 

The dead have perished in the buildings’ barren shade.

And the unbreathing stone holds the warm hand in thrall.

Just as the echoes of the light to darkness fade

And dying guard as God’s own writing on the wall.

 

 

Translated in collaboration with Albert Hagenaars

Poetic Synapses 75

Gustaf Fröding: 'Hamlet'

 

Hamlet

 

Väl är mitt huvud sjukt, väl vackla stegen,

väl är jag nära att förgås av kvalen,

min blick är inåtvänd, min mun förtegen,

de hava rätt: »Visst är prins Hamlet galen!»

 

Visst är prins Hamlet galen, men han leker

väl och med flit en lek med galenskapen,

emot det motstånd, intet klokt beveker,

begagnar han det galna såsom vapen.

 

Du kloka vardagsvana, som beställsamt

ser till att allting göres som det brukas

— var på din vakt, när Hamlet handlar sällsamt,

att ej din stora klokhet förödmjukas.

 

 

Hamlet

 

My mind is surely sick, my step unsteady,

I surely am nigh unto death tormented,

my gaze is inward turned, my mouth unready,

their judgment’s true: ‘Prince Hamlet is demented!’

 

Prince Hamlet’s surely mad, although not senseless,

and plays on madness at his own discretion,

reason employed against this proves defenceless,

insanity thereby becomes his weapon.

 

You with your wise and set routine who sagely

order your life so all’s pre-calculated –

be on your guard when Hamlet’s acting strangely,

lest your proud mind end up humiliated.

 

 

Gustaf Fröding: 'Gitarr och dragharmonika'

 

Gitarr og dragharmonika

 

Två grannar jag har i min boning

— den ene är sentimental

— jag hör honom högt deklamera

om sorg och livets kval.

 

Ibland är han dyster och bitter

och melankoliskt bisarr,

ibland litet svärmiskt elegisk

och sjunger ibland till gitarr.

 

— Den andre är munter och lustig

och bondsk och grovt burlesk

För honom är sorg och bekymmer

blott skrymt och skrock och fjäsk.

 

Han grubblar ej alls, han skrattar

åt livet helt sonika

och visslar och sjunger och spelar

på dragharmonika.

 

— Man tröttnar att lyssna på sådant!

— och dock har jag vant mig därvid;

den ene han liknar min nutid

den andre min gångna tid.

 

Och stundom när ledsnad mig trycker

och dagen mig tycks för lång,

jag präntar och sätter i noter

små stumpar av bägges sång.

 

Och sägs det ibland, att musiken

är mindre melodiskt fin,

och är icke allt som det borde

ibland med harmonin,

 

så kommer det av, att gitarrsång

och dragharmonikesång

stämts upp från höger och vänster

ibland på samma gång

 

 

Guitar and accordion

 

Two neighbours reside in my dwelling

– the one sentimental in vein,

– with loud voice I hear him declaiming

of sorrow and life’s pain.

 

At times he is gloomy and bitter,

is sorrowful and bizarre,

at times quite soulfully mournful,

and sings when he plays his guitar.

 

– The other is sprightly and cheerful,

is boorishly burlesque.

For him are all sorrows and troubles

delusions, dreams, grotesque.

 

He broods not one bit – he chuckles

as life goes crazily on,

and whistles and sings while playing

his old accordion.

 

– You soon tire of hearing such antics

– and yet I’ve grown used to the pair;

the one quite resembles my present;

the other my past laid bare.

 

And sometimes, when sadness oppresses

and days to me seem too long,

I write down in music notation

small snatches of both their songs.

 

And should people say that the music

has melodies poorly turned,

is not always quite what it should be

where harmony’s concerned,

 

it comes from the fact that guitar song

and songs to accordion quite

a lot can start at the same time

and come from left and right.

 

 

 

Gustaf Fröding: 'En majvisa'

 

En majvisa

 

Nyss fåglarne sjöngo på nytt om vår,

nytt hopp gav den lyckliga låten,

men mig, som åter vid fönstret står,

i halsen sitter gråten.

 

Nu blommar all världen och sommarn drar in

bland ljusgröna dungar och gärden,

all världen är skön, all världen är min

och jag är en son av all världen.

 

Och törnrosröd lyser morgonsky

och morgonens dimmor sig lyfta,

all världen är ung, all världen är ny,

och ändå så ville jag snyfta.

 

Ty morgonen kommer för klar, för snar,

för friska dess daggdroppar dugga,

den lyser för ljust på den, som var

för nyss i dödens skugga.

 

 

A May song

 

The birds have just started of spring to trill,

bring hope with their joyous loud cheeping,

but I once more at the window sill

am almost choked with weeping.

 

The whole world’s in bloom and soon summertime

will clothe groves and fields with light greenness,

the whole world is fair, the whole world is mine

and I am a son of world’s wholeness.

 

And briar-rose red is the dawn-sky’s hue

and the morning mists are now lifting,

the whole world is young, the whole world is new,

and yet all I feel like is sniffling.

 

For morning’s coming too clearly, too fast,

its dew becomes drizzle unruly,

its gleam is too bright on one held fast

in death’s dark shadow newly.

 

Gotthold Ephraim Lessing: 'Die Biene'

 

Die Biene

 

Als Amor in den goldnen Zeiten

Verliebt in Schäferlustbarkeiten

Auf bunten Blumenfeldern lief,

Da stach den kleinsten von den Göttern,

Ein Bienchen, das in Rosenblättern,

Wo es sonst Honig holte, schlief.

 

Durch diesen Stich ward Amor klüger.

Der unerschöpfliche Betrüger

Sann einer neuen Kriegslist nach:

Er lauscht’ in Rosen und Violen;

Und kam ein Mädchen sie zu holen,

Flog er als Bien’ heraus, und stach.

 

 

The Bee

 

When Cupid back in ages Thracian

Love-struck with pastoral elation

Through meadows bright with flowers leapt,

The smallest of the gods did sting him,

A bee which, to rose-petals clinging,

And now not seeking honey, slept.

 

This painful sting made Cupid shrewder.

The inexhaustible deluder

His ruse of war now took to wing:

In violets and roses hidden,

Should a young maid pass by, unbidden

He would as bee fly out, and sting.

 

Gustaf Fröding: 'En vårmorgon'

 

En vårmorgon

 

Vårens vindar äro ljuva,

glädjens vemod milt de tala

till en själ, som sörjt sig sjuk,

livets vårfröjd kuttrar duva,

kvittrar gråsparv, visslar svala,

gungar björkens krona mjuk.

 

Men min vårfröjd kan ej sjunga,

ej med sparvar kan den kvittra,

ej med duvor kuttra ömt,

icke mjukt i björkar gunga,

icke le åt allt det bittra,

som min dystra natt har drömt.

 

Låt dem kvittra, låt dem kuttra,

endast matt jag känt ditt ljuva

morgonliv, du dag, som grytt,

länge än min själ skall ruva

i de kval, som kanske luttra

mig till vårfröjdsliv på nytt.

 

 

A spring morning

 

Spring’s mild breezes are so soothing,

wistfully their gladness speaking

to a sorrow-stricken soul,

of life’s spring-joy doves are cooing,

sparrows chitting, swallows cheeping,

birch-crowns soughing as they roll.

 

But my spring-joy can’t be singing,

nor join sparrows as they chitter,

nor with doves so softly coo,

not join birch trees’ gentle swinging

not laugh off all which is bitter

that my dark night’s put me through.

 

Let them chitter, have their cooing

I’ve but dimly sensed your surging

soothing dawn-life, new-born day;

my soul still needs time for brooding

over trials which might through purging

once more spring-joy bring my way.