Albert Verwey: 'Maanlicht'

Maanlicht

 

O geur'ger heft zich iedre bloeme

     In maanlicht-milden middernacht,

Als ik de zoete bloeme noeme,

     Die mij des dages tegenlacht.

 

En schoon ik sterre en maanlicht roeme,

     Dat zoet'lijk slaapt op 't bloembed zacht,

De kleine, die ik mijne noeme,

     Is sterrenstraal en bloemenpracht.

 

En tot de blanke bloeme nijg ik,

     Of droom en geur ook mij omving; -

 

En tot de stille sterren stijg ik,

     En murmel mijn herinnering; -

 

En met ontloken lippen zwijg ik

In mijner minne mijmering. –

 

 

Moonlight

 

More fragrant rises every flower

     In moonlight’s gentle depths of night,

When I the flower name at this hour

     Whose daytime smile for me is bright.

 

Though star and moonlight I’m extolling

     That on its flower-bed sleeps so fine,

The small flower who by name I’m calling,

     Is radiant star and flower divine.

 

And to this gleaming flower I’m bending,

     As were both dream and scent for me;–

 

And to the silent stars ascending

     I’m murmuring my memory; –

 

With wordless open lips descending

     Into my loved one’s reverie. –