HET WERKWOORD WACHTEN
Tot ik er was, tot ik weer vertrok.
Het leek of hij wachtte altijd op mij,
die dan ruggelings zijn huis betrok,
de deuren dicht, elkaar vermijdend
voor het binnenskamers samenspreken
dat nooit woorden had,
nooit slaags geraakte.
Stilte was ons hevig teken.
Alsof wachten
bij hem voorgoed bestond
uit loopgrachten aan de lJzer
onder sterren verloren,
waar elk onvoorzichtig woord
op het spoor kwam van de dood,
zoals de verdwaalde kogel floot
in witte winters aan de passerelle
van Boesinge-sas, achter waterwilgen,
waar hij ooit op het wachtwoord stond,
vierentwintig uur bevroren.
THE VERB TO WAIT
Till I was there, till I left again.
He seemed always waiting just for me,
who cautiously his house then regained,
the doors shut tight, steering well clear
of any mutual conversation
that never had words,
never led to dispute.
Silence was our deep-felt sign.
As if waiting
forever existed for him
from trenches close to the IJzer
lost beneath the stars,
where every carelessly uttered word
revealed the location of death,
like the stray bullet that whistled
in white winters at the narrow footbridge
of Boesinge sluice, behind sallow willows
where once he’d waited for the password,
twenty-four hours half-frozen.
Translated in collaboration with Albert Hagenaars
Poetic Synapses 59
No comments:
Post a Comment