Tussen golven en sterren, vreemd aan de aard’,
zeilt de albatros zijn wijdgewiekte vlucht,
en dubb’le oneindigheid van nacht en lucht
orakelt rond zijn eenzaam trotse vaart.
Hem, diep vertrouwd met storm en sterren, spaart
de wijze zeeman; de ander is een klucht
zijn neergeruiste hoogheid, dat tot vlucht
hij sart, die hem van de ondergang bewaart.
Mijn liefde, groot van storm en sterrelicht,
streek uit de rand van ’t eindige op je neer;
jouw zeilenpracht, door weiflend roer gericht,
vlindert naar helle nacht van bliksemweer.
Jou redt, breekt eens ’t verblind gewilde los,
niet weggeschrikt, jouw mystische albatros.
A stranger to the earth, twixt waves and stars,
the albatross sails on its wide-winged flight,
a dual eternity of air and night
prophesies round its proud and lonely path.
The bird, at home with storm and starry height,
the prudent sailor spares; the other views
its swished-down majesty as farce, and shoos
it, though it saves from shipwreck, into flight.
My love, that storm and starlight greatness gave,
dived at you from the finite’s outer rim;
the helm unsure, nought can your great sails trim,
which flutter to bright night where lightnings toss.
Should what is blindly willed break loose, you’re saved
by your unscared-off, mystic albatross.
No comments:
Post a Comment