Winter
Ik ben gestorven zonder het te weten
want anders had ik me toch wel verzet
en als een starre wacht voor ’t raam gezet
zit ik dit bodemloos bestaan te meten
Ik heb maar een verlangen – te vergeten
maar op mijn ademtocht de nerf gewet
groeit er aan ijsvarens een rauw bouquet
en buiten ligt een toegevroren Lethe
en ik blijf wachten – en meet het leven uit –
het is woestijn, herkomst – en doelverloren
de stem des roependen zonder geluid
Was er ooit een die mij had kunnen horen?
een eenzame voor een bebloemde ruit
en buiten blanke toegesneeuwde sporen –
Winter
I find I’ve died though unaware of this
resistance otherwise would have been plain
and like a glazed guard at the window pane
I sit and gauge life’s bottomless abyss
I have a single longing – to forget
but on my breath and with a nerve that’s honed
a raw frost-fern bouquet is formed and cloned
and outside Lethe’s ice is firmly set
and I stay waiting – gauging life as found –
it’s desert, origins – its goal absurd
the only calling voice devoid of sound
By someone could I ever have been heard?
a lone one at a pane with flowers ice-bound
and outside tracks the snow’s completely blurred –
No comments:
Post a Comment