Nagedachte
Al dat zinnentuig, en dan nog geen sjoege
van wat brandt in de pit waar zich verduren moet
het schroeiend neteligs en de zweepslag
van angst alsof ooit iets stilvallen zou; terwijl
op dode stronken mos gedijt, in tierende varens
uitbreekt begraven gebeente!
Kunnen dan niet, als ontzind en huidloos
doordringend verliefde grondstof, tot éen zacht
vuurtje nu vervloeien mijn de weg kwijtrakende
voortstrompeling en jouw
als sneeuw voor de zon ronddwarreldende
afwezigheid?
In loving memory
All this power of five senses, yet not even the foggiest
notion what burns in the wick where the scorching
nastiness and the lashing of fear must be
endured as if anything would ever be stilled; meanwhile
on dead stubs the moss is thriving, and buried bones
burst out in rampant bracken!
So why could – as a frantic and hideless
pervasively love-struck substance – my path-losing
stumbling and your as snow in the sun
round-swirling absence, not converge
and merge with each other into one gentle
small flame?
No comments:
Post a Comment