POËZIE
niet het vermoeid, roerdompig
droevig geroep om de gemiste kans.
Het is meer iets van op klompen
lopen, knarsen op het grint.
Wie dit vindt zal niet
mee kunnen komen met lome
en oude symbolen:
de bleke maan voor ’t bleke lief
is eerder week dan apocrief.
Meer dan op ’t volkje dat betreurt
en klankrijk zeurt
als de grond tussen gelieven split
hou ik het op wat bijt,
en wel om ’t hardst.
Poëzie is meer
die barst zien, verifiëren,
en dat dan zeggen. Barst.
POETRY
Poetry, for me at any rate, is
not the languid, bittern-booming
mournful cry at missed chances.
It is more like stomping along in
clogs and the crunch of grit.
Anyone that feels this fits won’t
settle for churning out listless
and outworn symbols:
the pale moon for the pale beloved
is more weak than apocryphal.
Rather than joining the groaners
and sonorous moaners if
the earth between lovers rifts,
I seek what has plenty of bite,
is rough and tough.
Poetry’s more a question
of gloves-off seeing, verifying
and then stating. Gloves-off.
Translated in collaboration with Albert Hagenaars
Poetic Synapses 67
No comments:
Post a Comment