HET BEESTENHOK
Mijn vader was een wijs man,
Stil, in zich zelf gekeerd,
Die met zijn handen werkte,
En's zondags ijv’rig kerkte;
Ik hield hem voor geleerd.
Eens... heden denk ik ereis d’ran;
Zo’n zomermiddag was ’t ...
’k Zat in de binnenkamer,
Luist’rend naar vaders hamer,
Bij d' altijd dichte kast.
Juist toen kwam vader binnen,
Met opgestroopte mouw.
Ik trad schroomvallig nader:
Wat bergt de kast toch, vader?
Toe, vader, zeg het nou!
Hij stond maar kort te zinnen.
Toen heeft hij dit gezeid:
Daar achter zitten beesten,
Van d’ergste, meest gevreesde:
En ieder beest, dat bijt.
Ik bleef verschrokken staren,
Daar vader nooit bedroog;
Doch moest ik wel bedaren,
Toen ’k nimmer kon ontwaren,
Dat enig beest bewoog.
Ik kon ’t mij niet verklaren;
Toch bleef de vrees mij bij.
Eens kwam ik aangelopen.
De binnenkast stond open.
Ik zag een bokenrij.
THE BEASTIE BOX
My father was a wise man
A silent introvert,
With hands an eager beaver,
In church a staunch believer;
His mind seemed so alert.
One summer day ... like this one ...
I sat indoors and dozed
Despite my father’s clamour
While pounding with his hammer
A box whose door stayed closed.
Just then my father entered,
His forearms in full view.
I timidly approached him,
What’s hidden there, I coaxed him?
Oh father, tell me do!
He paused just for a moment.
Then this was what he said:
Inside are horrid beasties,
With fearful, gnashing teethies
That bite and wish you dead.
I stared in blank amazement,
For father never lied;
Though gradually my fearing
Grew less from never hearing
A single beast inside.
I could not quite explain it;
My fear still gave me looks.
One day I passed beside it
Its door was open wide – it
Contained a row of books.
No comments:
Post a Comment