In de sneeuw waren alle duinen wit
In de sneeuw waren alle duinen wit,
dat zachte dons lag zoo zoet neergezonken
aan al die geele bergen, verre blonken
kruinen, nabij, de korrelige pit.
En aan de hemelen die zoet blauw wonken,
woei 't zuidewindje, zoo heel loom van lid,
dat 't was of 't zomer was, zoo ook in dit
boschje waarin zomergeluiden klonken.
Maar ik lag wanhopende achterover,
ik voelde wel het lauwe spel der lucht,
maar voor mijn oogen was het glanzen zwart.
Want in een wreeden tweedracht was mijn hart,
of ik kon plukken kennis' nieuwe vrucht,
of nog moest zoeken het oude getoover.
The sand dunes every one were white with snow
The sand dunes every one were white with snow,
that feath’ry down had earthwards drifted streaming
on all those yellow mountains, there were gleaming
peaks far-off, with coarse-grained pits close by below.
And in the skies above of waving blue,
a southern breeze so lazily did rove,
it spoke of summer, as did too the grove
from where fresh summer sounds now filtered through.
But I lay on my back in deep despair,
Although I felt the mild air’s playful mood,
to my eyes all this shimmering seemed black.
A vicious quandary my heart did wrack,
for could I pluck this knowledge’s new fruit,
or must I seek enchantment’s former lair?

No comments:
Post a Comment