P.C. Boutens: 'Geven en nemen'

 

Geven en nemen

 

Zo komt er nooit een eind aan ’t geven:

Ik geef – maar wat ik geef, blijft mijn…

De wondre dingen van dit leven

Willen niet weggeschonken zijn.

 

’k Zocht u met schatten ongewogen,

En ledig keerde ik van de reis.

Ik look de blijdschap mijner oogen

In schemer van berooid paleis…

 

De schaamle sterfelijke bloemen

Die ik u in de avond bracht,

Met zoveel eeuwigs niet te noemen

’t Schoot vleuglen in de stille nacht:

 

Ik waak bij de eerste morgenstralen,

Of gistren als een droom ontglee:

Ik wandel door de lichte zalen:

Elk ding is op zijn oude steê...

 

Geven is licht, maar o ontvangen –

Daar is geen werk zo zwaar als dit.

En lange weeën van verlangen

Bereiden ’t vluchtigste bezit…

 

Nu zult gij zelve moeten komen

En winnen wat u lust van ’t mijn:

Het wil begeerd zijn en genomen,

Het wil niet weggegeven zijn!

 

 

Giving and taking

 

No end then ever comes of giving:

I give – but what I give stays mine…

The wondrous things we know while living

To be as gifts though will decline.

 

With unweighed treasures did I seek you,

And empty-handed I returned.

Shut in the joy with which to greet you

In palaces where light was spurned.

 

The paltry short-lived flowers I brought you

At eventide as light did fade,

With much eternal I had sought too,

Grew wings within night’s silent shade:

 

I wake up just as day is dawning,

The past day like some dream effaced:

I walk through halls that light’s adorning:

And all’s in its appointed place..

 

Giving’s easy, but oh receiving –

There is no task as hard as this.

And pangs of yearning lead to seizing

But brief possession of such bliss.

 

You must come here, your will unshaken,

And win what you desire of mine:

It will be craved and to be taken,

To be a gift though will decline!

 

 

This poem was first published in De Gids in November 1911 and included in the collection Carmina (1912). The portrait painting by W.A. van Konijnenburg is from 1914.