Friday, 20 November 2026

Herman Gorter: 'Diep in de duinen lag ik op mijn bed'

 


Diep in de duinen lag ik op mijn bed

 

Diep in de duinen lag ik op mijn bed,

Alleen, ver van de menschen, in den nacht,

In de stilte van 't Al, als water zacht,

Door den slaap hoog, teeder, vochtig gebet,

 

Onder der sterren wonderbare net.

Maar toch - mijn leven lang - gespanne' op wacht

Naar hare komst, luistrend, en mijn gedacht

Vol van harer komst hooge, vaste wet.

 

En toen, eensklaps, was 't of zij onder sloop

Langs mijne deur, en langs mijn muren streek,

En een rilling trilde van haar naar boven.

 

En ik hoorde haar zacht zingend gespreek,

En in mijn droomen kwam de nieuwe hoop, -

En zij verdween in Hollands duinenhoven.

 

 

Deep in the dunes upon my bed I lay

 

Deep in the dunes upon my bed I lay,

Alone, far from all others, in the night,

In cosmic stillness, water-soft and light,

Through sleep dabbed gently, moistened as with spray,

 

Spread out beneath stars’ meshed and wondrous tent.

And yet –my whole life long – tensely awaiting

Her coming, listening, every thought pulsating,

Full of the high, fixed law her coming meant.

 

Then, suddenly, it seemed she slid in past

My door, and brushed along my walls like chalk,

And shivers quivered upwards from her arms.

 

And I could hear her soft, melodious talk,

And in my dreams the new hope rose at last, –

And she was gone among the Dutch dune farms.

 

 

No comments: