Henriëtte Roland Holst: 'Het schoonste wat ik weet in de natuur'

 

Het schoonste wat ik weet in de natuur

 

Het schoonste wat ik weet in de natuur,

dat zijn de wolken, als zij het licht drage’ in

hun flanken en zich in de lichtzee wagen,

onbekommerde zeilers zilverpuur.

 

Hun edele vormen, die nooit verstarren,

maar altijd weer in andere verglijden,

hun stoeten, die zich warren en ontwarren,

als menschlijk gebeure’ in bewogen tijden,

 

zij maken de ziel blij met hun genade.

Hun diepe grotte’ en stoute steigeringen,

beelden zuiverder dan alle andre dingen

het rijk der ziel, de moeder van de daden.

 

 

The loveliest in nature to my mind

 

The loveliest in nature to my mind

is all the clouds, when in their flanks they carry

light and to venture on light’s sea don’t tarry, 

these carefree sailors, with pure silver lined.

 

Their noble forms that never petrify

but modify themselves in slow progression,

their tangling and untangling long procession,

like human processes in restless times,

 

they gladden every soul with benefactions.

Their deep caves and audacious rearing bounds

form – purer than anything elsewhere found –

the soul’s realm, which is mother of all actions.