Over de eeuwige verandering der dingen
Zich vervormen is het wolkenbestaan,
en om na veel vervormen te verdwijnen,
en allen, zo de groten als de kleinen,
gingen die gang en zullen die gang gaan.
En de vormen van het leven, die schijnen
eeuwige en onveranderlijke aan
kortzichtige ogen, staan in zijn verschijnen
niet meer dan wolken aan de hemelbaan;
En mensen vragen, welke vorm geboren,
zal worden uit die van nu; 't oog zoekt in wolken,
en in de wijzen van ’t zijnde, de geest.
Zo gaat de tijd, onvruchtbaar en verloren:
’t verwordende kan evenmin vertolken
wat het zijn zal als wat het is geweest.
Concerning the endless change of things
Constant form-changing is how clouds exist,
and ultimately they then disappear,
and, great and small, each one of them to veer
from past and future course does not insist.
And all the forms of life which would appear
to be immutable and permanent
to eyes short-sighted, have a nature near
to that of clouds in heaven’s firmament.
And people ask what form will there be born
from what now is; the eye then seeks,
in clouds and ways of being, spirit’s core.
Thus does time pass, both fruitless and forlorn:
The transient can neither read nor reach
what it will be or what it’s been before.
No comments:
Post a Comment