 |
| Lithograph by R.N. Roland Holst 1898 |
Somtijds wanneer ik zit en niets verlang
Somtijds wanneer ik zit en niets verlang
buigend over de stilte in mijn gemoed,
is het of ik flauw hoor een nieuwen zang
van rijper schoonheid ruischen door mijn bloed.
Misschien dat nu het bitter en het wrang
der smart, zich daar waar klotst d’eeuwige vloed
van ’t onbewuste, in verborgen lang
gemijmer puurt tot dieper teerder zoet.
Misschien. Misschien dat zooals fijnst aroom
doorgeurt de vrucht in noord'lijk land berijpt
waar barre winter lang de sappen stremt,
zoo menschelijkheid meest haar volle stroom
van klaar meegevoel dat alles begrijpt
door 't hart stuwt, in smarthuiv'ring lang beklemd.
Sometimes when no desire is all too near
Sometimes when no desire is all too near,
bending o’er my mind’s calmness, it would
seem as if I a fresh song faintly hear
of riper beauty soughing through my blood.
Perhaps now, all pain’s bitterness and sting
will – where unconsciousness’s endless flow
thrusts on – be by long, secret murmuring
pressed into deeper sweetness than we know.
Perhaps. Perhaps just as a scent supreme
suffuses fruit matured in northern climes
where the harsh winters force far down the sap,
so mostly humanity sends its stream
of clear omniscient empathy sublime
through hearts long pinioned in pain’s searing trap.
No comments:
Post a Comment